Μια ιδιωτική συνάντηση μεταξύ στελεχών φαρμακευτικών εταιρειών και αξιωματούχων που συνδέονται με την πολιτική φέρεται να έλαβε χώρα μέσα στην κατοικία του πρέσβη. Χωρίς ημερήσια διάταξη, χωρίς αποκαλύψεις, χωρίς δημόσια αρχεία. Σε έναν τομέα που διαμορφώνει ζωές και προϋπολογισμούς, η σιωπή είναι τόσο αποκαλυπτική όσο και η ίδια η συγκέντρωση.

Από τον Νίκο Σταματάκη

Μια ιδιωτική συγκέντρωση στην κατοικία του πρέσβη εγείρει δημόσια ερωτήματα στα οποία κανείς εντός της αίθουσας δεν έχει απαντήσει.

Δεν συνέβη στο κοινοβούλιο.
Δεν συνέβη σε υπουργείο.

Συνέβη κεκλεισμένων των θυρών.

Πολλά ελληνικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι πραγματοποιήθηκε συνάντηση υψηλού επιπέδου μεταξύ στελεχών φαρμακευτικών εταιρειών και ανώτερων Ελλήνων αξιωματούχων στην κατοικία της Kimberly Guilfoyle στην Αθήνα — ένα περιβάλλον όπου η πρόσβαση ελέγχεται και ο έλεγχος απουσιάζει εκ προθέσεως.

Σύμφωνα με τα Newsbreak, Ethnos, TEAYFE και HealthReport, η συνάντηση συγκέντρωσε σημαντικούς φαρμακευτικούς παράγοντες με προσωπικότητες που συνδέονται με την πολιτική υγείας και το σύστημα τιμολόγησης φαρμάκων της Ελλάδας. Η συνάντηση συνδέεται με το Ελληνο-Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο (AmCham) , του οποίου η φαρμακευτική επιτροπή λειτουργεί ως βασική γέφυρα μεταξύ της βιομηχανίας και των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.

Αλλά πέρα ​​από το θεσμικό πλαίσιο βρίσκεται μια απλούστερη πραγματικότητα: Μια μικρή, ισχυρή ομάδα συναντήθηκε κατ’ ιδίαν για να συζητήσει έναν τομέα που διαμορφώνει άμεσα τις δημόσιες δαπάνες, τις τιμές των φαρμάκων και την πρόσβαση των ασθενών .

Δεν έχει δημοσιευτεί η ημερήσια διάταξη.
Δεν έχουν δημοσιευτεί τα πρακτικά.
Δεν έχει δημοσιευτεί η πλήρης λίστα των συμμετεχόντων.

Το τι συζητήθηκε —και πώς— παραμένει μέσα στην αίθουσα.

Η επιρροή δεν χρειάζεται να δηλώνεται

Έτσι λειτουργεί η σύγχρονη επιρροή—όχι μέσω φανερών συμφωνιών, αλλά μέσω της εγγύτητας.

Συγκεντρώνεις τα κατάλληλα στελέχη και τους κατάλληλους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής.
Αφαιρείς την ορατότητα.
Το αποκαλείς συνάντηση.

Και αυτό είναι αρκετό.

Ποιος τα κανόνισε όλα αυτά; Για άλλη μια φορά: Ποιος ακριβώς ήταν ο ρόλος του Χρήστου Μαραφάτσου;

Επειδή η πρόσβαση δεν είναι ποτέ ελεύθερη ή/και ουδέτερη. Αλλάζει τα αποτελέσματα πολύ πριν καταγραφεί οποιαδήποτε απόφαση. 

Ποιος δεν ήταν εκεί αφηγείται την ιστορία: κανένας ασθενής, καμία ανεξάρτητη εποπτεία, καμία ανταγωνιστική φωνή.

Μόνο όσοι έχουν υψηλά στοιχήματα—και μόχλευση.

Ακόμα κι αν δεν συνέβη τίποτα ανάρμοστο, η ίδια η δομή μιλάει δυνατά: όταν οι αποφάσεις που διαμορφώνουν τη δημόσια υγεία εξετάζονται σε ιδιωτικά δωμάτια, η δημόσια εμπιστοσύνη μετατρέπεται σε παράπλευρη ζημία.

Και μόλις αυτή η εμπιστοσύνη χαθεί, δεν επιστρέφει με δελτία τύπου.

Πηγές

n.stamatakis@aol.com    www.helleniscope.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *