Ἡ Ἱερὰ Μονή Ἁγίας Αἰκατερίνης Σινὰ εἶναι Αὐτόνομος καὶ Ἀνεξάρτητη καὶ δὲν ὑπάγεται πουθενὰ παρὰ μόνο στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία.
Ἡ μόνη ἐξάρτηση καὶ σχέση ποὺ ἔχει μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων εἶναι πνευματικὴ καὶ τιμητική. Εἶναι ἰδιαίτερη εὐλογία ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Σινὰ, ὁ ὁποῖος ἐκλέγεται ἀπὸ τὴν Σιναϊτικὴ Ἀδελφότητα, νὰ χειροτονεῖται στὸν Πανάγιο Τάφο, καὶ εἶναι μεγάλη τιμὴ γιὰ τὴν Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότητα νὰ χειροτονῆ τὸν Ἁρχιεπίσκοπο Σινᾶ. Ἐπίσης εἶναι γνωστὸ ὅτι ἀπὸ τὰ πρώτα χρόνια τῆς λειτουργίας τῆς Μονῆς, δέχονταν πολλοὺς Ἁγιοταφῖτες οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ προσκυνούσαν τοὺς Ἁγίους Τόπους, κατέφευγαν στὰ Μοναστήρια τῆς Ἐρήμου τοῦ Ἱορδάνου καὶ μερικοὶ ἔφταναν στὸ Σινὰ, πρῶτον γιὰ προσκύνημα καὶ γιὰ νὰ μονάσουν ἐκεῖ. Μερικοὶ ὰπὸ τοὺς Ἁγιοταφῖτες αὐτοὺς ἔγιναν Ἀρχιεπίσκοποι Σινᾶ. Δὲν ἔχει καμιά ἄλλη ἐξάρτηση ἀπὸ ὁπουδήποτε παρὰ μόνο αὐτὴν ποὺ ἔχουν ὅλες οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες μεταξὺ τους.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σινᾶ, ὁ ὁποῖος εἶναι ταυτόχρονα καὶ ὁ Ἡγούμενος τῆς Μοναχικῆς Ἀδελφότητας, ἐκλέγεται ἀπὸ τὴν Ἀδελφότητα τοῦ Σινᾶ, καὶ ὑπόκειται στοὺς κανονισμοὺς τῆς Μονῆς. Ἡ εἰρωνεία εἶναι ὅτι, δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι, ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς ἐκλογῆς τους, γίνονται ἀπόλυτοι Μονάρχες, ἐκμεταλευόμενοι τὶς ἰδιαίτερες συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦν στὰ μοναστήρια γενικὰ, καὶ οἱ Ἀδελφοὶ τῆς Μονῆς τοῦ Σινὰ γίνονται δοῦλοι τους καὶ ἡ θέση τους στὴν Μονή ἐξαρτᾶται ἀπολύτως ἀπὸ τὴν «εὔνοια» τοῦ Ἡγουμένου – Ἀρχιεπισκόπου. Εἶναι ἀπαράδεκτο τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι τὸν ἐκλέγουν, μετὰ τὴν ἐκλογή, δὲν τοὺς ἀναγνωρίζεται, (αὐταρχικὰ), τὸ δικαίωμα νὰ καταγγέλλουν τὶς παρεκτροπὲς του, ὅπως δυστυχῶς συμβαίνει καὶ μὲ ὄλους τοὺς Ἐπισκόπους οἱ ὁποῖοι παραβαίνουν τοὺς ὅρκους τους καὶ ἀπὸ Καθηγούμενοι γίνονται δικτάτορες μὲ καταστροφικὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἀποτελέσματα.
Δυστυχῶς ἡ ἴδια κατάσταση ἐπικρατεῖ καὶ στὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, τὸ Οὶκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὰ Πατριαρχεία Ἀλεξανδρείας καὶ Ἱεροσολύμων, τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλᾶδος, τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Κύπρου καὶ δὲν συμαζεύεται.
Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν δὲν περιμένω ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Θεόφιλο νὰ διαδραματήση θετικὸ ρόλο στὴν παράκληση τῶν Σιναϊτῶν Πατέρων, ἐκτὸς ἀπροόπτου. Ὁ Πατριάρχης Θεόφιλος ἔχει κυριολεκτικὰ δυαλύσει τὴν Ἁγιοταφιτικὴ Ἀδελφότητα καὶ λειτουργεῖ σὰν δικτάτορας ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς ἐκλογῆς του καὶ ὅποιος Ἁγιοταφίτης Κληρικὸς, ἀκόμη καὶ τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου, ἐκφράσει διαμαρτυρία, καθαιρεῖται μὲ συνοπτικὴ διαδικασία, χωρὶς νὰ κληθῆ σὲ ἀπολογία, χωρίς νὰ τοῦ ἀπαγγελθῆ καμιὰ κατηγορία, χωρὶς νὰ τοῦ δοθῆ ἡ εὐκαιρεία νὰ ἀπολογηθῆ καὶ τέλος χωρὶς νὰ τοῦ δοθῆ ἡ ἀπόφαση τῆς τιμωρίας του, χωρὶς δηλαδὴ νὰ ξέρη γιατὶ τὸν τιμώρησε.
Λέμε: «τὰ έν οἴκω μη ἐν δῆμω», καὶ εἶναι πολύ σωστὸ. Τὶ μπορεῖ ὅμως νὰ γίνη ὅταν δὲν ὐπάρχη ἄλλος τρόπος γιὰ νὰ λυθῆ κάποια διαφορᾶ ὅπως, δυστυχῶς, συμβαίνει σήμερα παντοῦ; Θὰ πρέπη νὰ ἀνεχόμαστε τὶς αὐθαιρεσίες τοῦ κάθε δικτάτορα, Πατριάρχου ἤ ἄλλου;
Ἀρχιεπίσκοπος Ἀσκάλωνος Νικηφόρος
helleniscope.com