Σύμφωνα με την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας, ο Αδάμ (και κατʼ επέκταση όλο το ανθρώπινο γένος) δημιουργήθηκε από τον Θεό πριν από 7.500 χρόνια. Για την ακρίβεια, τα έχουμε ήδη λίγο ξεπεράσει (τα 7.500 χρόνια αντιστοιχούν στο έτος 1992 μ.Χ.). Σε παλαιότερες εποχές αυτό γινόταν δεκτό χωρίς αντιρρήσεις.
Το πρόβλημα με την χρονολόγηση του Αδάμ εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα, όταν η επιστήμη ανακάλυψε ότι το ανθρώπινο γένος έχει ηλικία μεγαλύτερη από αυτήν που αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη. Μπορεί όμως να μην λέει την αλήθεια η Αγία Γραφή;
Η Αγία Γραφή εννοείται ότι λέει την αλήθεια. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει την αποκαλύπτει πάντοτε ευθέως και φανερά. Την παρέχει συχνά συνεσκιασμένα. Οι Πατέρες της Εκκλησίας επωφελούνται από αυτήν την «τακτική» της Αγίας Γραφής, προκειμένου να προσαρμόσουν τα νοήματά της με την αντιληπτική ικανότητα των ακροατών. Γιʼ αυτό υιοθετούν π.χ. την χρονολόγηση του Αδάμ όπως προκύπτει από την πρώτη ανάγνωση της Αγίας Γραφής (κατά γράμμα ερμηνεία). Η χρονολόγηση αυτή ήταν η μόνη κατάλληλη για παλαιότερες εποχές. Αν οι Πατέρες της Εκκλησίας μιλούσαν για εκατομμύρια έτη δεν θα τους πίστευε κανείς. Και θα υποβαθμιζόταν και η αξιοπιστία του κηρύγματος του ευαγγελίου. Αφού θα μιλούσαν – όπως θα νόμιζαν οι άνθρωποι της εποχής τους – για εξωπραγματικές χρονολογήσεις, πώς θα τους πίστευαν οι άνθρωποι για τα υπόλοιπα που θα έλεγαν, δηλαδή για το μήνυμα του ευαγγελίου; Το οποίο μήνυμα είναι πολύ σημαντικότερο από κάποια νούμερα που αφορούν ασήμαντες, για παλαιότερες εποχές, χρονολογήσεις.
Οι χρονολογήσεις αυτές όμως έγιναν πιο σημαντικές στην σύγχρονη εποχή, διότι δείχνουν να υπάρχει μια δυσαναλογία ανάμεσα στην Αγία Γραφή και τα νεώτερα επιστημονικά ευρήματα. Η κατά γράμμα ερμηνεία της Γραφής έχει σήμερα το αντίθετο αποτέλεσμα σε σχέση με άλλοτε. Αντί να χρησιμεύει στο να μην (μοιάζει να) λέει η Εκκλησία εξωπραγματικά πράγματα (σε θέματα χρονολόγησης), τώρα έχει καταλήξει να είναι εξωπραγματική. Η παλαιά χρονολόγηση που χρησιμοποιούσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, ως κατάλληλη για την εποχή τους, είναι ακατάλληλη για τη δική μας εποχή.
Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις για να αλλάξουμε την βιβλική χρονολόγηση του Αδάμ και του ανθρώπινου γένους.
Πρώτον, πρέπει να δείξουμε ότι όντως η Παλαιά Διαθήκη παρέχει εναλλακτική χρονολόγηση έναντι της κλασικής και καθιερωμένης και μάλιστα ότι η εναλλακτική χρονολόγηση είναι συμβατή με την αντίστοιχη της επιστήμης. (Η συμβατότητα με την επιστήμη δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά σίγουρα είναι επιθυμητή). Αυτό είναι το κύριο αντικείμενο του παρόντος άρθρου.
Δεύτερον, η εναλλακτική χρονολόγηση πρέπει να έχει γνήσια προέλευση από την Παλαιά Διαθήκη. Εννοούμε ότι δεν μπορούμε να αρχίσουμε να ερμηνεύουμε την Αγία Γραφή κατά το δοκούν. Γνήσια προέλευση από την Παλαιά Διαθήκη υπάρχει όταν η ερμηνεία έχει τη συμμαρτυρία του Θεού. Ο Θεός «μαρτυρεί» δηλαδή ότι η συγκεκριμένη ερμηνεία – για τη χρονολόγηση που μας ενδιαφέρει εδώ – υπήρχε πάντοτε στην Αγία Γραφή και απλώς τώρα ήρθε η ώρα να γίνει ευρύτερα γνωστή. Η ερμηνεία που θα δώσουμε πληρεί αυτή την προϋπόθεση, επειδή πίσω από αυτήν – όπως έχουμε κι άλλοτε επισημάνει – κρύβεται ένα πρόσωπο (ο προφητευόμενος) που δέχεται θείες αποκαλύψεις.
Η θεία συμμαρτυρία δεν συνεπάγεται οπωσδήποτε μια μοναδική απάντηση στο θέμα της χρονολόγησης. (Σε κάποιο προηγούμενο άρθρο μας κάναμε μάλιστα λόγο για «δέσμη ερμηνειών», όσον αφορά γενικά την ερμηνεία της Αγίας Γραφής. Η δέσμη ερμηνειών είναι αγιοπνευματική και δεν συμπίπτει με την κατά το δοκούν ερμηνεία, που είναι ανθρώπινη). Υπάρχουν πάνω από μια εκδοχές. Το θέμα δεν έχει ακόμη κλείσει, ούτε για την επιστήμη, ούτε για την θεολογία. Ο Θεός, διαμέσου της Αγίας Γραφής, μοιάζει να «συμμετέχει» στην έρευνά μας. Φυσικά γνωρίζει την πραγματική απάντηση, αλλά τι νόημα θα είχε να μας την πει «από καθέδρας»;
Επιπλέον, η απάντηση / απαντήσεις είναι οι κατάλληλες για την σημερινή εποχή. Σε μια μελλοντική εποχή ίσως χρειαστεί μια νέα απάντηση.
Τρίτον, θα πρέπει η Εκκλησία – αναφερόμαστε στην ορθόδοξη Εκκλησία -, ως κλήρος και λαός, να πληροφορηθεί (με την έννοια της θείας πληροφορίας, δηλαδή της προερχόμενης από τον Θεό) ότι όντως πληρούται η προηγούμενη (δεύτερη) προϋπόθεση. Αυτό είναι κάτι που θα γίνει στο μέλλον.
Ο τρόπος με τον οποίο ενσωματώνονται στην Εκκλησία οι διδασκαλίες (οι κατάλληλες για κάθε εποχή) εκφράζεται σε απόσπασμα του βιβλίου του Αγίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, Έκδοσις εβδόμη, 1995), σελ. 110-111: «Έκαστον νέον βιβλίον, έχον αξίωσιν να περιληφθή εις την διδασκαλίαν της Εκκλησίας ή να εκφράση αυτήν, υπόκειται εις την κρίσιν της Εκκλησίας. Αύτη βραδέως αλλά λεπτομερώς τα πάντα ερευνά και δοκιμάζει εξ όλων των πλευρών, και προ παντός εκ της πλευράς της επιδράσεως της διδασκαλίας επί του βίου. Τούτο το κριτήριον, ήγουν της επιδράσεως της διδασκαλίας επί του βίου, έχει άκρως σοβαράν σπουδαιότητα ένεκα του αρρήκτου δεσμού της δογματικής συνειδήσεως και της πνευματικής ζωής. Ούτως, απορρίπτει παν ό,τι αποδεικνύεται αντιφάσκον ή μη συμφωνούν προς το πνεύμα της κατά Χριστόν αγάπης, διʼ ης ζη η Εκκλησία.»
Ας σημειωθεί ότι το κριτήριο της «της επιδράσεως της διδασκαλίας επί του βίου» που αναφέρει ο Άγιος Σωφρόνιος έχει αξία ακόμη και για θέματα χρονολόγησης, διότι κι αυτά άπτονται, έστω κι ελαφρώς, ζητημάτων δογματικής τάξεως, τα οποία, με τη σειρά τους, έστω και κάπως «υποσυνείδητα», επηρεάζουν τη ζωή των χριστιανών, «ένεκα του αρρήκτου δεσμού της δογματικής συνειδήσεως και της πνευματικής ζωής».
Πριν προχωρήσουμε, θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε ότι στην σύγχρονη επιστήμη θεωρείται γνωστό και αυτονόητο ότι οι άνθρωποι (homo) ζουν στον πλανήτη μας εδώ και εκατομμύρια έτη. Για παράδειγμα, στο λήμμα «Παλαιολιθική περίοδος» της Wikipedia γράφει: «Ως Παλαιολιθική περίοδος ορίζεται το πρωιμότερο τμήμα της Λίθινης Εποχής ή Εποχής του Λίθου, κατά τη διάρκεια της οποίας ο άνθρωπος χρησιμοποίησε λίθινα τέχνεργα και εκτείνεται σε μια μεγάλη περίοδο που ξεκίνησε πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια περίπου έως το 10.000 π.Χ.»
Ο γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης (1912-2006), φαίνεται να συμφωνεί με την χρονολόγηση της επιστήμης όταν λέει: «Δυστυχώς, οι άνθρωποι κοιτάζουμε τη γη να κατακτήσουμε. Πέρασαν εκατομμύρια χρόνια και τη γη δεν την κατέκτησε κανείς. Όλοι ήρθαν, πέρασαν, έφυγαν και αφήσανε τη γη στη γη» (Ι.Μ. Δαδίου Παναγία η Γαυριώτισσα, Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης. Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου, τόμος Β΄, εκδόσεις Ακρίτας, 2011, σ. 149).
Έτσι τίθεται το ερώτημα: Περιέχει η Αγία Γραφή χρονολογήσεις της τάξεως εκατομμυρίων ετών; Μπορεί να μοιάζει απίστευτο, αλλά η απάντηση είναι θετική.
Ως γνωστόν, η Αγία Γραφή αναφέρει ασυνήθιστα μεγάλους χρόνους ζωής για τους πρώτους ανθρώπους που έζησαν στη Γη. Ο Αδάμ έζησε 930 έτη, ο Σηθ 912 έτη, ο Ενώς 905 έτη κτλ. (βλ., αντίστοιχα, στίχους 5, 8, 11, κτλ. – στίχοι χωρίς άλλη παραπομπή θα αναφέρονται στο 5ο κεφάλαιο της Γενέσεως). Ας εξετάσουμε, όμως, τι ακριβώς λέει το βιβλικό κείμενο. Για τον Αδάμ, το βιβλικό κείμενο λέει το εξής: «και εγένοντο πάσαι αι ημέραι Αδάμ, ας έζησε, τριάκοντα και εννακόσια έτη, και απέθανεν» (στίχος 5). Παρατηρούμε μια ασυνήθιστη αντιστροφή στη συνήθη γραφή των αριθμών: αντί για 930, λέει «τριάκοντα και εννακόσια έτη». Μήπως αυτή η αντιστροφή στη σειρά των αριθμών περιέχει μία πληροφορία που η Αγία Γραφή ήθελε να παραμείνει επί χιλιάδες χρόνια κρυμμένη από τους ανθρώπους των παλαιότερων εποχών για να αποκαλυφθεί στην εποχή μας; Συνήθως βάζουμε πρώτα τον μεγάλο αριθμό και έπειτα τον μικρό αριθμό. Θα πει κανείς ότι έτσι συνηθίζει γενικότερα η Παλαιά Διαθήκη να δίνει τους αριθμούς. Ναι, αλλά όχι πάντα. Ενίοτε δίνει τους αριθμούς στην ορθή τους σειρά. Σε όλον τον γενεαλογικό κατάλογο του 5ου κεφαλαίου δίνει τους αριθμούς σε ανεστραμμένη σειρά (υπάρχει μία εξαίρεση στον Ενώς) μέχρι και τον Λάμεχ («Και έζησε Λάμεχ οκτώ και ογδοήκοντα και εκατόν έτη και εγέννησεν υιόν», στίχος 28). Στη συνέχεια, όμως, η σειρά των αριθμών γίνεται κανονική. Διότι λέει: «και έζησε Λάμεχ μετά το γεννήσαι αυτόν τον Νώε πεντακόσια και εξήκοντα και πέντε έτη» (στίχος 30), «και εγένοντο πάσαι αι ημέραι Λάμεχ επτακόσια και πεντήκοντα τρία έτη, και απέθανε» (στίχος 31). Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η Αγία Γραφή αντιστρέφει σκόπιμα τη σειρά των αριθμών διότι έχει κάποιο λόγο να το κάνει. Κι όταν ο λόγος εκλείψει, επαναφέρει την ορθή σειρά των αριθμών.
Τι είδους πληροφορία θα ήθελε να μας μεταδώσει με αυτόν τον «κρυπτογραφημένο» τρόπο η Γραφή; Μας το λέει, έμμεσα, η ίδια η Γραφή. Στον στίχο 5, «και εγένοντο πάσαι αι ημέραι Αδάμ, ας έζησε, τριάκοντα και εννακόσια έτη», βλέπουμε ποια είναι η κρυπτογράφηση: «πάσαι αι ημέραι […] τριάκοντα». Δηλαδή ο Αδάμ έζησε 30 ημέρες (στην ερμηνευτική εκδοχή που εξετάζουμε). Σε αυτές προστίθενται και 900 έτη. Ασφαλώς δεν έχει κανένα νόημα να προσθέσουμε 30 ημέρες σε 900 έτη. Όμως είπαμε ότι συνήθως βάζουμε πρώτους τους μεγάλους αριθμούς και μετά τους μικρούς. Μήπως οι 30 ημέρες εκφράζουν χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 900 ετών; Έχουμε βιβλική μαρτυρία για κάτι τέτοιο; Βεβαίως, ρητή και συγκεκριμένη. Στην Β΄ Επιστολή του Αποστόλου Πέτρου, κεφάλαιο γ΄, στίχος 8, γράφει ο Απόστολος: «Εν δε τούτο μη λανθανέτω υμάς, αγαπητοί, ότι μία ημέρα παρά Κυρίω ως χίλια έτη, και χίλια έτη ως ημέρα μία» (βλ. και Ψαλμό 89, στίχο 4). Αυτό που γράφει ο Απόστολος Πέτρος (επαναλαμβάνοντας στην ουσία έναν ψαλμικό στίχο) δεν είναι μόνον μια διαφορετική αντίληψη του χρόνου. Παρέχει ένα κλειδί, έναν συντελεστή αναλογίας, ότι η ημέρα πρέπει να εκληφθεί ως χίλια χρόνια. Πού; Εκεί όπου χρειάζεται. Εν προκειμένω, στις γενεαλογίες της Γενέσεως. Επομένως ο Αδάμ έζησε όχι 30 ημέρες (και 900 έτη), αλλά 30.000 έτη (και 900 έτη). Το μικρό νούμερο δεν το 30, αλλά το 900!
Και τι κατορθώσαμε με αυτό; Την ασυνήθιστα μεγάλη ηλικία των 930 ετών του Αδάμ την επαυξήσαμε σε χιλιάδες χρόνια. Αν τα 930 χρόνια φαίνονται εξωπραγματικά, ποιος θα πιστέψει ότι ο Αδάμ έζησε 30.000 έτη (συν 900); Είναι, όμως, σαφές ότι η διαφορετική ερμηνεία του αριθμού «τριάκοντα και εννακόσια έτη» απαιτεί και μια διαφορετική ερμηνεία της λέξης «Αδάμ».
Προτού συνεχίσουμε, ας δώσουμε – για να μπορούμε εύκολα να αναφερόμαστε σε αυτήν – ένα όνομα σε αυτήν την διαφορετική ερμηνεία των αριθμών. Ας την ονομάσουμε «σύγχρονη ερμηνεία» (των αριθμών της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου της Γενέσεως). Θα την αξιοποιήσουμε και στην γενεαλογία του 11ου κεφαλαίου της Γενέσεως. Την ονομάζουμε σύγχρονη ερμηνεία, διότι είναι κατάλληλη για την σύγχρονη εποχή.
Αν, λοιπόν, δώσουμε την σύγχρονη ερμηνεία στους αριθμούς της γενεαλογίας, ποια είναι η νέα έννοια που αποκτά η λέξη Αδάμ;
Προφανώς, δεν θα νοήσουμε τον Αδάμ, στη σύγχρονη ερμηνεία, ως μεμονωμένο πρόσωπο, αλλά ως ένα σύνολο διαδοχικών γενεών, ότι δηλαδή εκφράζει μία ολόκληρη γενεαλογία. Για ευκολότερη αναφορά, την γενεαλογία αυτή θα την ονομάσουμε «homo Αδάμ». Ο «homo Αδάμ», λοιπόν, έζησε 30.900 έτη.
Η σύγχρονη ερμηνεία δεν καταργεί την κλασική, κατά γράμμα ερμηνεία των 930 ετών. Ο Αδάμ, δηλαδή ο πρώτος άνθρωπος που έζησε επί της γης, έζησε όντως 930 έτη. (Για την ακρίβεια πρόκειται για το χρονικό διάστημα ζωής του Αδάμ μετά την πτώση του. Πριν την πτώση δεν έχει νόημα – παρότι είναι εφικτή – η αρίθμηση των ετών, διότι η πρόσληψη του χρόνου, εκ μέρους του προπτωτικού Αδάμ, ήταν διαφορετική. Για την ζωή του Αδάμ πριν την πτώση βλ. άρθρο Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΗΣ ΕΔΕΜ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΓΓΑΙΑ). Δεν καταργείται η κατά γράμμα ερμηνεία του αριθμού «τριάκοντα και εννακόσια έτη» και της λέξης «Αδάμ». Απλώς προστίθεται μία επιπλέον ερμηνεία.
Η σύγχρονη ερμηνεία εφαρμόζεται σε όλους τους αριθμούς της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου, υπό την προϋπόθεση ότι είναι γραμμένοι με ανεστραμμένη σειρά (οι εκατοντάδες γράφονται στο τέλος αντί στην αρχή). Δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε παντού την έκφραση «αι ημέραι…» για εννοήσουμε ότι πίσω από τους ανεστραμμένους αριθμούς κρύβονται χιλιάδες έτη (Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που η έκφραση «αι ημέραι…» είναι μεν γραμμένη στον βιβλικό στίχο, αλλά δεν βρίσκεται στην κατάλληλη θέση). Το βιβλικό κείμενο δεν είναι επιστημονικό κείμενο. Δίνει σε κάποιο σημείο την ένδειξη για το πώς θα γίνει η σύγχρονη ερμηνεία και αφήνει τον αναγνώστη να εννοήσει ότι η ερμηνεία αυτή έχει γενικότερη εφαρμογή. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η ερμηνεία αυτή έχει ισχύ σε άλλα κεφάλαια της Γενέσεως (πλην του γενεαλογικού καταλόγου του 11ου κεφαλαίου, που είναι η συνέχεια του γενεαλογικού καταλόγου του 5ου κεφαλαίου) ή σε άλλα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, όπου επίσης απαντάται αντιστροφή στη σειρά των αριθμών. Αναμφίβολα θα υπάρχει και εκεί κάποιος λόγος για την αντιστροφή, αλλά το νόημά της θα είναι διαφορετικό.
Έτσι όταν λέει η Γραφή «έζησε δε Αδάμ τριάκοντα και διακόσια έτη, και εγέννησε κατά την ιδέαν αυτού και κατά την εικόνα αυτού και επωνόμασε το όνομα αυτού Σηθ» (στίχος 3), θα πρέπει να εννοήσουμε ότι, στα πλαίσια της σύγχρονης ερμηνείας, το «τριάκοντα» αναφέρεται κι εδώ σε χιλιάδες έτη, έστω κι αν απουσιάζει η έκφραση «αι ημέραι…». Στον επόμενο στίχο 4 («εγένοντο δε αι ημέραι του Αδάμ, ας έζησε μετά το γεννήσαι αυτόν τον Σηθ, έτη επτακόσια») αναφέρονται μεν «αι ημέραι», αλλά δεν υπάρχει ανεστραμμένη σειρά αριθμών (αφού δίνει μόνον εκατοντάδες έτη), οπότε δεν τίθεται ζήτημα επίκλησης χιλιάδων ετών.
Ας σημειωθεί εδώ ότι η γενεαλογία του 5ου κεφαλαίου δίνει τρεις αριθμούς για κάθε πατριάρχη: πόσο έζησε πριν τη γέννηση του (σημαντικότερου) υιού του, πόσο έζησε μετά τη γέννηση του (σημαντικότερου) υιού του και πόσο έζησε συνολικά. Ο τρίτος αριθμός ισούται με το άθροισμα των δύο πρώτων. Για να βρούμε ποια είναι η συνεισφορά της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου στην ηλικία του ανθρώπινου γένους, μας χρειάζονται μόνον τα έτη που έζησε ο κάθε προπάτορας (πατριάρχης) μέχρι τη γέννηση του υιού του. Οι άλλες δύο χρονολογίες (πόσο έζησε μετά τη γέννηση του υιού του και πόσο έζησε συνολικά) δεν μας χρειάζονται, αλλά μας ενδιαφέρουν για να δούμε αν βγαίνει σωστή η άθροιση. Στην κατά γράμμα ερμηνεία η άθροιση βγαίνει πάντα σωστή. Αλλά θέλουμε να επαληθεύσουμε ότι βγαίνει σωστή και στα πλαίσια της σύγχρονης ερμηνείας, όπου οι αριθμοί αλλάζουν (σε σχέση με την κατά γράμμα ερμηνεία).
Επιστρέφοντας στον Αδάμ, αν αθροίσουμε τους δύο πρώτους αριθμούς (χρόνο ζωής του Αδάμ πριν την γέννηση του Σηθ, στίχος 3, συν χρόνο ζωής του Αδάμ μετά τη γέννηση του Σηθ, στίχος 4) θα καταλήξουμε άραγε στο σωστό άθροισμα (τον συνολικό χρόνο ζωής του Αδάμ, στίχος 5), στα πλαίσια της σύγχρονης ερμηνείας των αριθμών; Έχουμε 30.000+200 (στίχος 3) συν 700 (στίχος 4) = 30.900 έτη. Είναι τόσος ο συνολικός χρόνος ζωής του Αδάμ; Ναι, ευτυχώς είναι. Σύμφωνα με το βιβλικό κείμενο: «εγένοντο πάσαι αι ημέραι Αδάμ, ας έζησε, τριάκοντα και εννακόσια έτη, και απέθανεν» (στίχος 5). Το «τριάκοντα» ερμηνεύεται, στην σύγχρονη ερμηνεία, ως 30.000. Συν 900 έτη, έχουμε συνολικά τα ζητούμενα 30.900 έτη.
Ό,τι ειπώθηκε για τον Αδάμ ισχύει και για τους άλλους προπάτορες της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου της Γενέσεως. Θα χρησιμοποιήσουμε και γιʼ αυτούς τον όρο «homo», όταν εφαρμόζουμε την σύγχρονη ερμηνεία των αριθμών. Στα πλαίσια λοιπόν, της σύγχρονης ερμηνείας, ο homo Σηθ έζησε 5.200 έτη («Έζησε δε Σηθ πέντε και διακόσια έτη και εγέννησε τον Ενώς», στίχος 6). Όπως μπορεί να επαληθεύσει ο αναγνώστης ανατρέχοντας στην Παλαιά Διαθήκη, η άθροιση για την οποία κάναμε λόγο προηγουμένως, επαληθεύεται εύκολα στον homo Σηθ.
Ο επόμενος πατριάρχης, ο Ενώς, είναι ο μόνος που δεν έχει συνεισφορά χιλιάδων ετών μέχρι την γέννηση του υιού του («Και έζησεν Ενώς έτη εκατόν ενενήκοντα και εγέννησε τον Καϊνάν», στίχος 9). Η επαλήθευση της άθροισης στην περίπτωσή του χρειάζεται λίγη ανάλυση. Λέει το βιβλικό κείμενο: «και έζησεν Ενώς μετά το γεννήσαι αυτόν τον Καϊνάν πεντεκαίδεκα έτη και επτακόσια» (στίχος 10) «και εγένοντο πάσαι αι ημέραι Ενώς πέντε έτη και εννακόσια, και απέθανε» (στίχος 11). Στο στίχο 11, τα 5 έτη νοούνται ως 5.000 έτη. Δεδομένου ότι ο στίχος 9 δεν έχει χιλιάδες, για να βγει η άθροιση σωστή θα πρέπει στον στίχο 10 να αναφέρεται επίσης ο αριθμός 5 (και μάλιστα πριν από κάθε άλλο αριθμό, ώστε να μπορεί να του αποδοθεί η αξία των χιλιάδων ετών). Αυτό το εξασφαλίζει η μυστήρια γραφή του αριθμού 15 στην μορφή «πεντεκαίδεκα». Στην κατά γράμμα ερμηνεία πρόκειται βέβαια για το απλό 15. Στην σύγχρονη ερμηνεία το «πεντεκαίδεκα» θα πρέπει να διαβαστεί ως «πέντε» και «δέκα». Έτσι κατανοούμε γιατί το βιβλικό κείμενο δίνει την ανορθόδοξη γραφή «πεντεκαίδεκα». Πράγματι το «πέντε» θα δώσει 5.000 έτη, ενώ το «δέκα» θα αθροιστεί στα 700 έτη (του στίχου 10) και θα δώσει 710 έτη. Τα 710 έτη, αν αθροιστούν με τα 190 του στίχου 9, δίνουν τα 900 έτη του στίχου 11. Έτσι η άθροιση επαληθεύεται.
(Ας σημειωθεί ότι η Αγία Γραφή δεν αγνοεί την λέξη «δεκαπέντε». Στο βιβλίο της Εξόδου, κεφάλαιο 27, γράφει: «και το κλίτος το δεύτερον δεκαπέντε πήχεων» (στίχος 15). Κι αν τυχόν θελήσει κάποιος να πει ότι πρόκειται για διαφορετικό βιβλίο της Αγίας Γραφής στο οποίο ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται ο αριθμός 15 είναι διαφορετικός, υποδεικνύουμε τον αμέσως προηγούμενο στίχο 14, όπου ο αριθμός απαντάται στη μορφή «πεντεκαίδεκα»: «και πεντεκαίδεκα πήχεων το ύψος των ιστίων». Το νόημα που έχει η αντιστροφή εδώ, μας είναι άγνωστο).
Ο επόμενος προπάτορας, ο Καϊνάν, έχει συνεισφορά (ως homo Καϊνάν) στην ηλικία του ανθρώπινου γένους – θα δούμε πιο κάτω ότι υπάρχει μια τροποποίηση – καταρχήν 70.100 έτη («Και έζησε Καϊνάν εβδομήκοντα και εκατόν έτη, και εγέννησε τον Μαλελεήλ», στίχος 12, όπου το «εβδομήκοντα» δηλώνει 70.000 στην σύγχρονη ερμηνεία). Το ζήτημα της άθροισης στην περίπτωσή του είναι κάπως περίπλοκο.
Πριν το αναλύσουμε, ας σημειώσουμε τα εξής: Όλα τα αθροίσματα που αφορούν τους προπάτορες της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου είναι τετριμμένα (παρόμοια με την άθροιση στον Αδάμ), πλην του Καϊνάν και του Λάμεχ (για τον Ενώς χρειάστηκαν κάποιες επεξηγήσεις, αλλά ήταν απλές). Αν αποτύχει η άθροιση, στα πλαίσια της σύγχρονης ερμηνείας, έστω και σε έναν προπάτορα, τότε η σύγχρονη ερμηνεία είναι απορριπτέα. Δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
Ωστόσο, η Αγία Γραφή μοιάζει να μας προειδοποιεί (με απλή αποκρυπτογράφηση), δυο-τρεις στίχους πριν την έναρξη του 5ου κεφαλαίου, συγκεκριμένα στον στίχο 24 του 4ου κεφαλαίου, ότι θα συναντήσουμε κάποιο πρόβλημα – στα πλαίσια της σύγχρονης ερμηνείας – στον Καϊνάν και τον Λάμεχ: «ότι επτάκις εκδεδίκηται εκ Κάϊν, εκ δε Λάμεχ εβδομηκοντάκις επτά». Η Γραφή φαίνεται να γνωρίζει ότι θα μας δημιουργηθεί πρόβλημα σε αυτούς τους δύο προπάτορες. Γιʼ αυτό μας προειδοποιεί και ταυτόχρονα μας δίνει, μέσα από αυτήν την προειδοποίηση, τα κατάλληλα κλειδιά. Η μικρή διαφορά στο όνομα Κάϊν και Καϊνάν είναι αυτή που θα μας δώσει τη λύση στην περίπτωσή του. Η λύση που θα δώσουμε θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη μας στην σύγχρονη ερμηνεία, ότι δηλαδή την είχε υπόψη του ο συγγραφέας της (που είναι, δια του Μωυσέως, ο ίδιος ο Θεός).
Ας σημειωθεί ότι, με αυτά που λέμε, δεν καταργούμε την κατά γράμμα ερμηνεία του στίχου 24 του 4ου κεφαλαίου. Απλώς διακρίνουμε μία επιπλέον ερμηνεία στο στίχο αυτό.
Ας δείξουμε, λοιπόν, ότι η άθροιση στον Καϊνάν είναι επιτεύξιμη στα πλαίσια της σύγχρονης ερμηνείας. Θα χρησιμοποιήσουμε την «παιδική λογική» που έχουμε συχνά χρησιμοποιήσει σε προηγούμενα άρθρα για τον προφητευόμενο. Καταρχήν να δούμε που έγκειται το ζήτημα. Το βιβλικό κείμενο έχει ως εξής: «Και έζησε Καϊνάν εβδομήκοντα και εκατόν έτη, και εγέννησε τον Μαλελεήλ» (στίχος 12), «και έζησε Καϊνάν μετά το γεννήσαι αυτόν τον Μαλελεήλ τεσσαράκοντα και επτακόσια έτη» (στίχος 13), «και εγένοντο πάσαι αι ημέραι Καϊνάν δέκα έτη και εννακόσια, και απέθανε» (στίχος 14). Αν κάνουμε, στα πλαίσια της σύγχρονης ερμηνείας, την άθροιση 70.000 έτη (στίχος 12) συν 40.000 έτη (στίχος 13) προκύπτουν 110.000 έτη και όχι 10.000 έτη που προβλέπει ο στίχος 14.
Όπως αναφέραμε πιο πάνω, στην άθροιση θα πρέπει να ενσωματώσουμε τα δύο τελευταία γράμματα του ονόματος του Καϊνάν, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι το όνομα (και επομένως τα δύο τελευταία του γράμματα) βρίσκονται αμέσως πριν τους αριθμούς, ώστε να «δικαιούνται», κατά κάποιο τρόπο, να αποκοπούν από το όνομα και να συμμετάσχουν στην άθροιση. Η προϋπόθεση αυτή ισχύει στον στίχο 12 και τον στίχο 14 (όχι στο στίχο 13). Το «α» έχει καταρχήν την αξία της μονάδας, ενώ το «ν» εκφράζει το 50 (με βάση την ελληνική αρίθμηση). Ωστόσο επειδή το «α» βρίσκεται πριν το «ν» θα θεωρήσουμε ότι έχει αξία τέτοια που να ξεπερνά το «ν» (αυτή είναι η λογική που διατρέχει όλη την ανάλυση που κάνουμε, όπως θα δούμε και πιο κάτω). Δηλαδή το «α» θα πρέπει να εκφράζει εκατοντάδες, αφού το «ν» εκφράζει δεκάδες (το 50). Άρα το «α» ισούται με 100 (δεδομένου ότι έχει καταρχήν την αξία της μονάδας). Προσθέτοντας τώρα το «ν» (= 50, που παραπέμπει σε 50.000 έτη) στο 70 (=70, που παραπέμπει σε 70.000 έτη) και το «α» (που έχει εν προκειμένω την αξία του 100) στο 100 του στίχου 12, προκύπτουν 50+70 = 120 (που παραπέμπει σε 120.000 έτη, ως το άθροισμα των 50.000 + 70.000 ετών) και 100+100 = 200 έτη. (Η ομαδοποίηση, δηλαδή το τι θα προστεθεί σε τι, είναι δεν είναι προσδιορισμένη εκ των προτέρων, οπότε την επιλέγουμε ελεύθερα έτσι ώστε να προκύψει το ζητούμενο που θέλουμε). Προσθέτοντας το «ν» (= 50, που παραπέμπει σε 50.000 έτη) και το «α» (που, όπως είπαμε, έχει εδώ την αξία του 100, αλλά επειδή εντάσσεται σε άθροιση δεκάδων, δεν θα το διαχειριστούμε ως εκατοντάδα, αλλά με τον τρόπο που χειριζόμαστε τις δεκάδες, δηλαδή του αποδίδουμε, στο πλαίσιο της σύγχρονης ερμηνείας, τελική αξία – πολλαπλασιάζοντας επί χίλια – ίση με 100.000) στο 10 του στίχου 14 (το 10 παραπέμπει σε 10.000 έτη) προκύπτει 50+100+10 = 160 (δηλ. 160.000 έτη, ως άθροισμα των 50.000 + 100.000 + 10.000 ετών). Επομένως 120.000 (στίχος 12) συν 40.000 (στίχος 13) δίνουν τα 160.000 έτη του στίχου 14. Όσον αφορά τις εκατοντάδες, 200 (στίχος 12) συν 700 (Στίχος 13) δίνουν τα 900 έτη του στίχου 14. Έτσι η άθροιση βγαίνει σωστή.
Επειδή στη διαδικασία της απόδειξης αλλάξαμε το «εβδομήκοντα» (70) (του στίχου 12) προσθέτοντας το «ν» (50), τίθεται το ερώτημα ποιον αριθμό θα λάβουμε υπόψη για την συνεισφορά στην ηλικία του ανθρώπινου γένους. Το 70 (δηλαδή 70.000 έτη) ή το άθροισμα 70+50 = 120 (δηλ. 120.000 έτη); Και οι δύο επιλογές φαίνονται αποδεκτές. Η διαφορά είναι μικρή (50.000 έτη), σε σχέση με τα εκατομμύρια στα οποία θα καταλήξουμε ως ηλικία του ανθρώπινου γένους, αλλά το ίδιο ζήτημα θα τεθεί και στον Λάμεχ, όπου η διαφορά, όπως θα δούμε, είναι αρκετά μεγαλύτερη. Εμείς θα επιλέξουμε τα 120.000 έτη για τον Καϊνάν (την αντίστοιχη επιλογή θα κάνουμε και στον Λάμεχ), αφήνοντας στον αναγνώστη να δει ποια νούμερα προκύπτουν στην άλλη εκδοχή.
Ας περάσουμε τώρα στον επόμενο προπάτορα, τον Μαλελεήλ. Το βιβλικό κείμενο λέει: «Και έζησε Μαλελεήλ πέντε και εξήκοντα και εκατόν έτη και εγέννησε τον Ιάρεδ» (στίχος 15). Εδώ εμφανίζονται τρεις αριθμοί, αντί για δύο. Η σειρά τους είναι ανεστραμμένη. Αν ερμηνεύσουμε το «εξήκοντα» ως 60.000 έτη (αυτή είναι η μόνη δυνατότητα, διότι αν αποδώσουμε στο «πέντε» αξία 5.000 ετών, τότε το «εξήκοντα» δεν μπορεί να λάβει καμία αποδεκτή αξία, αφού θα πρέπει να είναι μικρότερο των χιλιάδων και μεγαλύτερο των εκατοντάδων), τότε το «πέντε» που προηγείται θα πρέπει να δηλώνει ακόμη μεγαλύτερο αριθμό. Δεν θα δηλώνει ούτε 5.000, ούτε 50.000 έτη. Θα πρέπει να δηλώνει 500.000 έτη. Επομένως ο homo Μαλελεήλ έχει συνεισφορά (στην ηλικία του ανθρώπινου γένους) 560.000 έτη (τις εκατοντάδες τις αγνοούμε, διότι είναι αμελητέες).
Οι επόμενες τρεις περιπτώσεις προπατόρων είναι παρόμοιες με αυτήν του Μαλελεήλ. Πρόκειται για τον Ιάρεδ («Και έζησεν Ιάρεδ δύο και εξήκοντα έτη και εκατόν και εγέννησε τον Ενώχ», στίχος 18), τον Ενώχ («Και έζησεν Ενώχ πέντε και εξήκοντα και εκατόν έτη και εγέννησε τον Μαθουσάλα», στίχος 21), τον Μαθουσάλα («Και έζησε Μαθουσάλα επτά έτη και εξήκοντα και εκατόν και εγέννησε τον Λάμεχ», στίχος 25).
Άρα ο homo Ιάρεδ έχει συνεισφορά (στην ηλικία του ανθρώπινου γένους) 260.000 έτη, ο homo Ενώχ 560.000 έτη, ο homo Μαθουσάλα 760.000 έτη.
Ακολουθεί ο Λάμεχ. Αυτός θα μας παιδεύσει περισσότερο («εβδομηκοντάκις επτά» αντί «επτάκις») από τον Καϊνάν, όπως προειδοποιεί ο στίχος που αναφέραμε πιο πάνω: «ότι επτάκις εκδεδίκηται εκ Κάϊν, εκ δε Λάμεχ εβδομηκοντάκις επτά».
Ο Λάμεχ έζησε «οκτώ και ογδοήκοντα και εκατόν έτη» μέχρι να γεννήσει τον υιό του τον Νώε (Γεν, 5, 28). Τα οκτώ και ογδοήκοντα και εκατό έτη είναι ο πρώτος προσθετέος στην άθροιση του Λάμεχ (δηλαδή την άθροιση των ετών που έζησε πριν τη γέννηση του υιού του και των ετών που έζησε μετά την γέννηση του υιού του). Αντιστοιχούν σε 800.000 και 80.000 και εκατό έτη.
Μετά την γέννηση του υιού του, ο Λάμεχ έζησε «πεντακόσια και εξήκοντα και πέντε έτη» (Γεν, 5, 30). Τα πεντακόσια και εξήκοντα και πέντε έτη είναι ο δεύτερος προσθετέος στην άθροιση του Λάμεχ. Σε αντίθεση με τους άλλους αριθμούς της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου, εδώ οι αριθμοί δίνονται με την σωστή σειρά, δηλαδή πρώτα οι εκατοντάδες, μετά οι δεκάδες και μετά οι μονάδες. Η σύγχρονη ερμηνεία δεν μπορεί να εφαρμοστεί, αφού οι δεκάδες βρίσκονται στην σωστή τους θέση, μετά τις εκατοντάδες και όχι πριν από αυτές. Για τον ίδιο λόγο δεν μπορούμε να αποδώσουμε εκατοντάδες χιλιάδες στις μονάδες.
Το σύνολο των ετών που έζησε ο Λάμεχ είναι «επτακόσια και πεντήκοντα τρία έτη» (Γεν, 5, 31), που είναι το άθροισμα, δηλαδή το αποτέλεσμα της άθροισης του πρώτου προσθετέου με τον δεύτερο προσθετέο. Οι αριθμοί του αθροίσματος δίνονται με την σωστή σειρά, οπότε η σύγχρονη ερμηνεία και πάλι δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Επομένως υπάρχει πρόβλημα στην άθροιση, διότι στον πρώτο προσθετέο υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες και δεκάδες χιλιάδες που δεν εμφανίζονται στο άθροισμα.
Τη λύση θα μας την δώσουν ορισμένα γράμματα της λέξης Λάμεχ. Ισχύει η γενική συλλογιστική που εφαρμόσαμε στον Καϊνάν. Στην περίπτωση του Καϊνάν λάβαμε τα δύο τελευταία γράμματα (-αν) για να εξασφαλίσουμε την ζητούμενη ισότητα και εξηγήσαμε το γιατί. Στην περίπτωση του Λάμεχ δεν υπάρχει τέτοιος περιορισμός. Μπορούμε να λάβουμε όσα γράμματα του ονόματός του μας χρειάζονται, αρκεί να αποτελούν ενιαία ομάδα χωρίς κενά. Δηλαδή η λέξη Λάμεχ σπάει σε δύο τμήματα, εκ των οποίων το πρώτο (το αριστερό τμήμα) δεν έχει συμμετοχή στην άθροιση. Στην άθροιση μετέχει μόνο το δεύτερο (το δεξί) τμήμα της λέξης Λάμεχ.
Για την ζητούμενη διόρθωση του αθροίσματος στον Λάμεχ, λαμβάνουμε τα γράμματα α, μ, ε, χ. Τα ίδια γράμματα λαμβάνουμε και στον πρώτο προσθετέο της άθροισης Λάμεχ. Την αριθμητική αξία των α, μ, ε θα την δούμε πιο κάτω. Την αριθμητική αξία του γράμματος χ την λαμβάνουμε ίση με 600 και την προσθέτουμε τόσο στον πρώτο προσθετέο, όσο και στο άθροισμα, οπότε η άθροιση δεν επηρεάζεται (δεν υπάρχει κάποια διόρθωση, πέραν της προσθήκης των 600).
Στον πρώτο προσθετέο έχουμε μια ποσότητα 880.000. Η ποσότητα αυτή λείπει από το άθροισμα. Τα γράμματα α, μ, ε, τα οποία θα προσθέσουμε στο άθροισμα, αν τα πάρουμε ως α=1 (ή 1000), μ=40 (ή 40.000), ε=5 (ή 5.000), αθροιζόμενα, δεν θα μας δώσουν το ζητούμενο τεράστιο νούμερο των 880.000. Όμως προηγούνται του χ, που είναι το 600, και άρα δικαιούμαστε να θεωρήσουμε – χωρίς να είναι υποχρεωτικό (την άλλη εκδοχή θα την αξιοποιήσουμε στον πρώτο προσθετέο) -, σύμφωνα με τη λογική που έχουμε χρησιμοποιήσει, ότι πρόκειται για χιλιάδες, όχι τις γνωστές της ελληνικής αρίθμησης (1000, 40.000 και 5.000), αλλά αυτές που προκύπτουν με βάση τους κανόνες που είδαμε στους τέσσερις πατριάρχες που προηγούνται του Λάμεχ. Τι είδαμε εκεί; Ότι οι μονάδες εκφράζουν εκατοντάδες χιλιάδες, ενώ οι δεκάδες έχουν ως μονάδα μέτρησης το χίλια. Άρα α=100.000, μ=40.000 (εδώ, κατά σύμπτωση, υπάρχει ταύτιση με την ελληνική αρίθμηση), ε=500.000, άθροισμα α+μ+ε = 640.000. Δεν είναι το ζητούμενο των 880.000. Αλλά στην παρούσα ανάλυση, που γίνεται για λογαριασμό του προφητευόμενου, δικαιούμαστε να χρησιμοποιήσουμε «κωδικούς» του προφητευόμενου. Ένας κατεξοχήν «κωδικός» είναι το 64 (αντιστοιχεί στο 1ο μαρτύριο), που είναι το τετράγωνο του 8 (8×8=64). Έχουμε δει ένα διπλό 5 (5.5.) σε ημερομηνία του Τραχωνίου (5.5.2024), το οποίο μας θύμισε τα τέλεια τετράγωνα (βλ. άρθρο ΕΤΟΣ 2020 ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ; (ΜΟΡΦΟΥ) – ΤΙ ΔΗΛΩΝΕΙ Η ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ 5.5.2024 – ΤΡΑΧΩΝΙ – ΛΕΩΝ Ο ΣΟΦΟΣ – ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ). Όμοια, το 88 (του 880.000) μας παραπέμπει σε τέλειο τετράγωνο (8 στο τετράγωνο). Άρα βλέπουμε ότι υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στο
640.000 και το 880.000, σύνδεση που σχετίζεται με το πρώτο μαρτύριο του προφητευόμενου. Αν λοιπόν αντικατασταθεί το 88 (των 880.000) με το 64 (δηλαδή το 8 στο τετράγωνο), θα λάβουμε, στον πρώτο προσθετέο, αντί των 880.000, το νούμερο των 640.000, οπότε η ισότητα επαληθεύεται, τουλάχιστον όσον αφορά τις χιλιάδες.
Υπενθυμίζουμε ότι αυτό που κάνουμε σε όλο το άρθρο είναι μια αποκρυπτογράφηση, τους κανόνες της οποίας ανακαλύπτουμε «καθʼ οδόν». Η αντικατάσταση του 88 με το 64 δεν προκύπτει από τα μαθηματικά. Είναι άλλου τύπου κανόνας, σαν παιχνίδι, που σχετίζεται με τον προφητευόμενο.
Αν την διόρθωση αυτή την λάβουμε υπόψη για τον υπολογισμό της ηλικίας του ανθρώπινου γένους, τότε έχουμε μια μείωση κατά 240.000 έτη (880.000 – 640.000 = 240.000 έτη), διότι αντί των 880.000 που θα λαμβάναμε για τη συνεισφορά του Λάμεχ (εννοούμε βέβαια τον homo Λάμεχ), θα έχουμε μια συνεισφορά μόνον 640.000 ετών.
Μας έμειναν τώρα τα μικρά νούμερα, οι εκατοντάδες, δεκάδες και μονάδες. Θα θέλαμε να προσθέσουμε στον πρώτο προσθετέο – αξιοποιώντας τα γράμματα α, μ, ε (όχι το γράμμα χ) – την ποσότητα 88, ώστε τα 100 έτη (που εμφανίζονται στον πρώτο προσθετέο), να τα αλλάξουμε σε 188. Οπότε όταν προστεθούν στα 565 έτη του δεύτερου προσθετέου, να λάβουμε τα 753 έτη που αναφέρει η Γραφή ως άθροισμα και να επαληθευθεί η άθροιση.
Αυτούσια τα γράμματα α, μ, ε (α=1, μ=40, ε=5) δεν δίνουν άθροισμα 88, όπως θα θέλαμε. Μια εναλλακτική λύση θα υπήρχε αν έδιναν άθροισμα 64, λόγω της σύνδεσης του 88 με το 64 που αξιοποιήσαμε προηγουμένως, οπότε, αν καταλήγαμε στο 64, θα το μετατρέπαμε στο ζητούμενο 88. Όμως, αυτούσια τα γράμματα α, μ, ε δεν δίνουν ούτε το 64. Χρειάζονται περισσότεροι συλλογισμοί (στα πλαίσια της παιδικής λογικής που χρησιμοποιούμε).
Ένας μετασχηματισμός που δικαιούμαστε να κάνουμε, με τη βοήθεια των αποκαλύψεων του Τραχωνίου, είναι να αντικαταστήσουμε το ε (=5) με το θ (=9). Όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενο άρθρο, «στη θέση του Θ μπορούμε να βάλουμε το Ε» (ισχύει φυσικά και το αντίστροφο) (βλ. άρθρο ΕΤΟΣ 2020 ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ; (ΜΟΡΦΟΥ) – ΤΙ ΔΗΛΩΝΕΙ Η ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ 5.5.2024 – ΤΡΑΧΩΝΙ – ΛΕΩΝ Ο ΣΟΦΟΣ – ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ). Ούτε με τον μετασχηματισμό αυτό επιτυγχάνεται το ζητούμενο 88 (ή 64), αλλά παρατηρούμε ότι τα δύο γράμματα μ, ε (το γράμμα ε λαμβάνεται μετασχηματισμένο), δίνουν έναν «κωδικό» του προφητευόμενου, το 49. Είναι ο «κωδικός» του δεύτερου μαρτυρίου. Αυτό μας ικανοποιεί, διότι ήδη έχουμε αξιοποιήσει τον «κωδικό» του πρώτου μαρτυρίου και τώρα βλέπουμε να εμφανίζεται και ο «κωδικός» του άλλου μαρτυρίου.
Το ενδιαφέρον μας πολλαπλασιάζεται με τη διαπίστωση ότι τον κωδικό του δεύτερου μαρτυρίου (γραμμένο σε λίγο διαφορετική μορφή) τον αναφέρει το βιβλίο της Γενέσεως στον στίχο (στον οποίο ήδη αναφερθήκαμε) «ότι επτάκις εκδεδίκηται εκ Κάϊν, εκ δὲ Λάμεχ εβδομηκοντάκις επτά». Εδώ μας ενδιαφέρει βεβαίως ο Λάμεχ και το «εβδομηκοντάκις επτά», δηλαδή το 70×7, που ισούται με 490. Το πρώτο τμήμα του στίχου («ότι επτάκις εκδεδίκηται εκ Κάϊν») το αξιοποιήσαμε στον πατριάρχη Καϊνάν. Τώρα ήρθε η ώρα να αξιοποιήσουμε το υπόλοιπο του στίχου, που δίνει το δεκαπλάσιο (490 = 49 × 10) του κωδικού του δεύτερου μαρτυρίου (49). Είναι σαφές ότι η Αγία Γραφή θέλει να συνδέσει την αποκρυπτογράφηση της αληθινής ηλικίας του ανθρώπινου γένους με τον προφητευόμενο.
Πώς θα αξιοποιηθεί το νέο κλειδί για την αποκρυπτογράφηση, που μας δίνει στο σημείο αυτό η Αγία Γραφή; Πώς, δηλαδή, θα αξιοποιήσουμε την έννοια του δεκαπλάσιου (490 = 49 × 10); Αυτούσιο το 490 δεν μας βοηθάει στο να καταλήξουμε στο ζητούμενο 88 (ή 64). Από τα τρία γράμματα α, μ, ε, τα δύο γράμματα μ, ε (το γράμμα ε μετασχηματισμένο) μας έδωσαν το 49. Μας έχει μείνει άλλο ένα γράμμα, το γράμμα α. Επομένως αυτό είναι που πρέπει να δεκαπλασιαστεί. Και δίνει 10 (αφού α=1, θα έχουμε 1 × 10 = 10). Αθροίζοντας προκύπτει α+μ+ε = 10 + 49 = 59. Το 59, παρότι δεν ισούται με το ζητούμενο 88 (ή 64), είναι ευπρόσδεκτος αριθμός, διότι ταυτίζεται με την παράσταση του Τραχωνίου που έχει το 59 σε κύκλο (και που είναι ακριβώς η παράσταση που δίνει τον μετασχηματισμό του γράμματος ε=5 στο θ=9). Αν θέλουμε να καταλήξουμε στο άθροισμα 64, το μόνο που απομένει είναι να προσθέσουμε άλλη μια φορά το ε=5, αυτήν την φορά όχι μετασχηματισμένο σε θ=9, αλλά αυτούσιο όπως είναι (ε=5). Επομένως 59+5 = 64. Βρήκαμε, λοιπόν, το ζητούμενο, το οποίο, μετατρεπόμενο, όπως εξηγήσαμε (σαν ένα είδος παιχνιδιού), σε 88, εξασφαλίζει την εγκυρότητα της βιβλικής άθροισης στον Λάμεχ.
Βεβαίως, τίθεται το ερώτημα αν έχουμε δικαίωμα να προσθέσουμε άλλη μια φορά το ε=5, δεδομένου ότι το έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει. Με βάση την επιστημονική λογική δεν έχουμε το δικαίωμα. Εδώ όμως χρησιμοποιούμε την παιδική λογική, που λέει ότι δεν αξιοποιήσαμε το ε=5, ως τέτοιο, οπότε δικαιούμαστε να το λάβουμε άλλη μια φορά, αυτούσιο. Η λογική αυτή δεν επεκτείνεται στο γράμμα α (διότι δεν χρειάζεται).
Ολοκληρώσαμε την περίπτωση του Λάμεχ από την οποία λαμβάνουμε την συνεισφορά των 640.000 ετών στην ηλικία του ανθρώπινου γένους (αγνοούμε τους μικρότερους αριθμούς, που έχουν μεν αξία για την επαλήθευση της άθροισης, αλλά αμελητέα συνεισφορά στην ηλικία του ανθρώπινου γένους).
Στο σημείο αυτό μπορούμε να υπολογίσουμε την συνεισφορά της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου στην ηλικία του ανθρώπινου γένους. Αγνοώντας τους μικρούς αριθμούς (δηλαδή τις εκατοντάδες ή ακόμη πιο μικρούς αριθμούς), έχουμε:
30.000 (Αδάμ) + 5.000 (Σηθ) + (αγνοούμε τα 190 έτη του Ενώς) + 120.000 (Καϊνάν) + 560.000 (Μαλελεήλ) + 260.000 (Ιάρεδ) + 560.000 (Ενώχ) + 760.000 (Μαθουσάλα) + 640.000 (Λάμεχ) =
= 2.935.000 έτη
Αυτή είναι η συνεισφορά της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου.
Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, η σύγχρονη ερμηνεία δεν καταργεί την κατά γράμμα ερμηνεία. Ο Αδάμ, ως συγκεκριμένο πρόσωπο (άτομο), είναι το πρώτο μέλος του homo Αδάμ και έζησε – έστω κι αν φαίνεται πολύ – 930 έτη. Ο Σηθ, ως πρόσωπο, είναι το επόμενο μέλος της γενεαλογίας αυτής (homo Αδάμ) και έζησε 912 έτη. Το ίδιο ισχύει για τους λοιπούς προπάτορες του 5ου κεφαλαίου. Οτιδήποτε έχει ειπωθεί από τους Πατέρες της Εκκλησίας για τους προπάτορες αυτούς εξακολουθεί, σε γενικές γραμμές, να ισχύει. Η βασική διαφορά είναι ότι έζησαν εκατομμύρια έτη πριν από σήμερα και όχι απλώς πριν μερικές χιλιάδες έτη. Ωστόσο η αλυσίδα της διαδοχής στην κατά γράμμα ερμηνεία θα πρέπει κάπου να ανοίξει, προκειμένου να «χωρέσουν» οι πολυπληθείς γενεές όλων των homo του 5ου κεφαλαίου (από τον homo Αδάμ μέχρι τον homo Λάμεχ) που παρεμβάλλονται. Αυτό το άνοιγμα διαφαίνεται στον Λάμεχ. Διότι εκεί παρατηρούμε την επαναφορά της ανάστροφης σειράς των αριθμών σε κανονική σειρά. Γνωρίζοντας τι σημαίνει – στην σύγχρονη ερμηνεία – η ανάστροφη σειρά των αριθμών, ότι δηλαδή εκφράζουν πολύ μεγάλους αριθμούς (χιλιάδων ετών), η περίπτωση του Λάμεχ μοιάζει σαν μια επαναφορά από τις «υψηλές πτήσεις» των πολύ μεγάλων αριθμών στους «συνηθισμένους» αριθμούς της κατά γράμμα ερμηνείας. Επομένως ο Αδάμ, ο Σηθ, κτλ. μέχρι τον Μαθουσάλα, ως συγκεκριμένα πρόσωπα, έζησαν στην αρχή της γενεαλογίας του homo Αδάμ, ενώ ο Λάμεχ (ως συγκεκριμένο πρόσωπο) είναι το τελευταίο μέλος της γενεαλογίας του homo Λάμεχ. Ανάμεσα στον Μαθουσάλα και τον Λάμεχ παρεμβάλλεται η υπόλοιπη γενεαλογική σειρά (άγνωστη σε εμάς) του homo Αδάμ, καθώς και οι γενεαλογικές σειρές των υπόλοιπων βιβλικών homo του 5ου κεφαλαίου.
Επιπρόσθετα, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ο Μαθουσάλα είχε ως υιό κάποιον συνονόματο Λάμεχ, τον πρώτο Λάμεχ. Οπότε ο άλλος Λάμεχ (δηλαδή το τελευταίο μέλος της γενεαλογίας του homo Λάμεχ) είναι ο δεύτερος Λάμεχ. Και οι δύο Λάμεχ είχαν υιό έναν Νώε. Ο πρώτος Λάμεχ είχε υιό τον πρώτο Νώε και ο δεύτερος Λάμεχ είχε υιό τον δεύτερο Νώε. Διότι, όπως έχουμε γράψει, υπήρξαν δύο Νώε και δύο κατακλυσμοί (βλ. άρθρο ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΤΕΥΧΟΥ ΚΑΙ Η ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑ). Από τα στοιχεία που αναφέρει η Γραφή σχετικά με τον Νώε, κάποια έχουν εφαρμογή στον πρώτο Νώε, κάποια άλλα στον δεύτερο Νώε και κάποια και στους δύο.
Οι απόγονοι του δεύτερου Νώε καταγράφονται στην γενεαλογία του 11ου κεφαλαίου της Γενέσεως. Τίθεται το ερώτημα πόση είναι η συνεισφορά αυτής της γενεαλογίας στην ηλικία του ανθρώπινου γένους.
Κατά μία εκδοχή, η γενεαλογία του 11ου κεφαλαίου μπορεί να εκληφθεί αποκλειστικά κατά γράμμα. (Λέμε αποκλειστικά, διότι η σύγχρονη ερμηνεία δεν εκτοπίζει την κατά γράμμα ερμηνεία, αλλά συνυπάρχει με αυτήν). Αν λοιπόν δεν εφαρμοστεί η σύγχρονη ερμηνεία στην γενεαλογία του 11ου κεφαλαίου, τότε η κατά γράμμα εκδοχή της μας δίνει μια συνεισφορά λίγο μεγαλύτερη των χιλίων ετών. Δηλαδή εντελώς αμελητέα σε σχέση με τα εκατομμύρια έτη της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου. Η εκδοχή αυτή είναι θεμιτή, αλλά δεν θα την υιοθετήσουμε. Απομένει, λοιπόν, να εξετάσουμε την εφαρμογή της σύγχρονης ερμηνείας στην γενεαλογία του 11ου κεφαλαίου.
Καταρχάς διαπιστώνουμε ότι στην γενεαλογία του 11ου κεφαλαίου υπάρχουν οι εξής διαφορές σε σχέση με εκείνη του 5ου κεφαλαίου:
α) Δεν υπάρχει η αντιστροφή των αριθμών. Οι αριθμοί δίδονται με την κανονική τους μορφή, σε εκατοντάδες, δεκάδες και μονάδες. Ωστόσο, υπάρχει μια εξαίρεση: Στον πατριάρχη Φαλέγ (11, 18-19) οι αριθμοί δίδονται με ανάστροφη σειρά.
β) Δεν δίδονται τρεις αριθμοί για κάθε πατριάρχη, αλλά μόνο δύο: το πόσο έζησε πριν και το πόσο έζησε μετά την γέννηση του (σημαντικότερου) υιού του. Δεν δίδεται το άθροισμα. Άρα δεν μπορεί γίνει επαλήθευση.
Επίσης, η γενεαλογία του 11ου κεφαλαίου έχει την εξής ιδιομορφία: στους περισσότερους πατριάρχες ο αριθμός των ετών που έζησαν μέχρι την γέννηση του υιού τους είναι 130 έτη (ή μερικές μονάδες περισσότερο).
Προτού συνεχίσουμε, θα επιστρέψουμε λίγο στον Σηθ του 5ου κεφαλαίου. Εκεί είχαμε αποδώσει τις μονάδες σε χιλιάδες (αναφερόμαστε στις μονάδες που προηγούνται των εκατοντάδων). Όταν όμως εξετάσαμε τον πατριάρχη Μαλελεήλ και τους πατριάρχες που τον ακολουθούν, είδαμε ότι στις μονάδες (που προηγούνται των δεκάδων και εκατοντάδων) πρέπει να αποδοθούν εκατοντάδες χιλιάδες. Αυτό οφειλόταν στην παρουσία των δεκάδων (οι οποίες απουσιάζουν στον Σηθ). Υιοθετήσαμε, δηλαδή, σιωπηρά τον κανόνα ότι όταν υπάρχει ανεστραμμένη σειρά αριθμών, οι μονάδες εκφράζουν χιλιάδες εφόσον απουσιάζουν οι δεκάδες, ενώ αν υπάρχουν οι δεκάδες, τότε οι μονάδες εκφράζουν εκατοντάδες χιλιάδες. Μήπως, όμως, έπρεπε να επιστρέψουμε στον Σηθ και να διορθώσουμε όσα είπαμε εκεί, αλλάζοντας τις χιλιάδες (που αποδώσαμε στις μονάδες) σε εκατοντάδες χιλιάδες; Οπότε θα υιοθετούσαμε τον απλούστερο κανόνα ότι όταν βλέπουμε μονάδες, σε ανεστραμμένη σειρά, θα αποδίδουμε σε αυτές πάντα την αξία εκατοντάδων χιλιάδων (στο πλαίσιο των γενεαλογιών που εξετάζουμε).
Η τελευταία εκδοχή είναι ασφαλώς θεμιτή. Και θα μπορούσαμε να την υιοθετήσουμε, υπό την προϋπόθεση ότι εκλαμβάνουμε την γενεαλογία του 11ου κεφαλαίου αποκλειστικά κατά γράμμα (κάτι που δεν θα κάνουμε). Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση – δηλαδή αν εφαρμόσουμε την σύγχρονη ερμηνεία στην γενεαλογία αυτή – ο απλούστερος κανόνας (ότι οι μονάδες, σε ανεστραμμένη σειρά, έχουν πάντα αξία εκατοντάδων χιλιάδων) θα μας οδηγήσει σε αδιέξοδο, όπως θα δούμε.
Ας έρθουμε τώρα στον Φαλέγ (στην γενεαλογία του 11ου κεφαλαίου), ο οποίος έζησε «τριάκοντα και εκατόν έτη» (στίχος 18) μέχρι τη γέννηση του υιού του και «εννέα και διακόσια έτη» (στίχος 19) μετά την γέννησή του. Εδώ έχουμε την μόνη περίπτωση αντίστροφης σειράς των αριθμών. Οι εκατοντάδες γράφονται μετά τις δεκάδες ή μονάδες. Στη σύγχρονη ερμηνεία, ο Φαλέγ έζησε (όχι βέβαια ως μεμονωμένο άτομο, αλλά ως ολόκληρη γενεαλογία, την οποία θα αποκαλέσουμε homo Φαλέγ) 30.000 και εκατό έτη μέχρι την γέννηση του (σημαντικότερου) υιού του. Μετά την γέννησή του, έζησε (κατʼ εφαρμογή του «εννέα και διακόσια έτη» με σύγχρονη ερμηνεία) είτε 9.000 και διακόσια έτη, είτε 900.000 και διακόσια έτη. Τα 900.000 έτη προκύπτουν από τον απλούστερο κανόνα που είδαμε προηγουμένως (ότι οι μονάδες, σε ανεστραμμένη σειρά, έχουν πάντα αξία εκατοντάδων χιλιάδων), εκδοχή που, όπως είπαμε, θα μας οδηγήσει σε αδιέξοδο.
Ο Αβραάμ γεννήθηκε, σύμφωνα με τα στοιχεία του 11ου κεφαλαίου (στην κατά γράμμα εκδοχή), 511 έτη μετά την γέννηση του υιού του Φαλέγ. (Τα 511 έτη είναι το άθροισμα των 132 ετών του στίχου 20, συν των 130 ετών του στίχου 22, συν των 179 ετών του στίχου 24, συν των 70 ετών του στίχου 26). Δεδομένου ότι ο Αβραάμ έζησε, χονδρικά, δύο χιλιάδες έτη προ Χριστού, συμπεραίνουμε ότι ο Φαλέγ (αναφερόμαστε στον homo Φαλέγ) δεν έχει ακόμη εκλείψει, αφού τα 9.000 ή τα 900.000 έτη ζωής του (μετά την γέννηση του υιού του) δεν έχουν ακόμη παρέλθει. (έχουν παρέλθει μόνον τα μισά έτη των 9.000 ετών).
Καταλήξαμε, λοιπόν, στο άτοπο, η μεν Αγία Γραφή να γράφει ότι ο Φαλέγ (ως σύνολο γενεών, δηλαδή ως homo Φαλέγ) πέθανε («και απέθανε»), ενώ οι υπολογισμοί που κάναμε να δείχνουν ότι του απομένουν ακόμη πολλά έτη ζωής!
Βεβαίως υπάρχει λύση. Η Αγία Γραφή θέλει να μας δώσει ένα νέο κλειδί για την αποκρυπτογράφηση του 11ου κεφαλαίου. Τα έτη ζωής των πατριαρχών που έζησαν 130 έτη (ή μερικές μονάδες περισσότερο) μέχρι την γέννηση του υιού τους, πρέπει να εισάγουν κάποια εξαίρεση στον γενικό κανόνα ότι «όταν η σειρά των αριθμών είναι η κανονική τότε ο αριθμός των ετών που δίνουν εκλαμβάνεται κατά γράμμα» (ο κανόνας ισχύει τόσο στην κατά γράμμα ερμηνεία, όσο και στην σύγχρονη ερμηνεία). Έτσι, ειδικά και μόνο στους αριθμούς με το 130 (ή μερικές μονάδες περισσότερο), τα έτη στα οποία παραπέμπουν δεν πρέπει να εκληφθούν κατά γράμμα, αλλά ως χρονικά διαστήματα πολύ μεγαλύτερα (στα πλαίσια της σύγχρονης ερμηνείας). Πόσο μεγαλύτερα; Θα το εξετάσουμε πιο κάτω.
Μετά τον Φαλέγ ακολουθούν οι πατριάρχες Ραγαύ (που έζησε «εκατόν τριάκοντα και δύο έτη» μέχρι την γέννηση του υιού του, στίχος 20) και Σερούχ (που έζησε «εκατόν τριάκοντα έτη» μέχρι τη γέννηση του υιού του, στίχος 22). Ακολουθεί ο πατριάρχης Ναχώρ που έζησε «έτη εκατόν εβδομήκοντα εννέα» μέχρι την γέννηση του υιού του (στίχος 24).
Ας υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο ότι μόνο τα έτη ζωής μέχρι τη γέννηση του επόμενου πατριάρχη έχουν συνεισφορά στην ηλικία του ανθρώπινου γένους. Τα έτη που έζησε ο κάθε πατριάρχης μετά την γέννηση του υιού του δεν έχουν συνεισφορά και επομένως δεν ενδιαφέρουν (εκτός εάν δημιουργούν πρόβλημα ότι ο πατριάρχης δεν έχει ακόμη πεθάνει).
Ο χρόνος ζωής των πατριαρχών Ραγαύ και Σερούχ εκτείνεται, όπως θα δούμε, σε χρονικό διάστημα πολλών χιλιάδων ετών και επομένως καλύπτουν, ο καθένας, μία ολόκληρη γενεαλογία (που θα αποκαλούμε, αντίστοιχα, homo Ραγαύ και homo Σερούχ). Αντίθετα, ο πατριάρχης Ναχώρ, που δεν ανήκει στον κύκλο των χρόνων ζωής (μέχρι τη γέννηση του υιού) των
130 ετών (ή μερικές μονάδες περισσότερο), σπάει αυτόν τον κύκλο, αφού έζησε εκατόν εβδομήκοντα εννέα έτη (μέχρι τη γέννηση του υιού του) και θα πρέπει να εκληφθεί ως μεμονωμένο άτομο. Στον Ναχώρ σταματάνε οι (κρυπτογραφημένες) γενεαλογίες των χιλιάδων ετών που κρύβονται πίσω από τα ονόματα ορισμένων πατριαρχών.
Το ότι ο Ραγαύ και ο Σερούχ (και οι προηγούμενοι – πριν τον Φαλέγ – πατριάρχες που έζησαν 130 έτη ή μερικές μονάδες περισσότερο μέχρι την γέννηση του υιού τους) αντιστοιχούν – στην σύγχρονη ερμηνεία – σε ολόκληρες γενεαλογίες (χιλιάδων ετών) δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι αντίστοιχοι πατριάρχες, ως μεμονωμένα πρόσωπα (άτομα). Αυτοί, όμως, δεν θα μας απασχολήσουν εδώ.
Προβαίνουμε τώρα στον υπολογισμό του χρονικού διαστήματος που αντιστοιχεί στα 130 έτη ή μερικές μονάδες περισσότερο (132 έτη για τον πατριάρχη Ραγαύ, 134 για τον πατριάρχη Έβερ και 135 για τον πατριάρχη Αρφαξάδ).
Στην γενεαλογία του 5ου κεφαλαίου είχαμε θεωρήσει ότι οι δεκάδες είναι δεκάδες χιλιάδες, δηλαδή τις είχαμε πολλαπλασιάσει με το συντελεστή 1.000. Τις μονάδες, όταν προηγούνται των εκατοντάδων, τις είχαμε πολλαπλασιάσει (πάλι) με τον συντελεστή 1.000, ενώ όταν προηγούνται των δεκάδων, τις είχαμε πολλαπλασιάσει με τον συντελεστή 100.000.
Ποιός είναι ο συντελεστής με τον οποίο πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τα 130 έτη; Θα πρέπει να δοκιμάσουμε. Αυτό που ζητάμε είναι οι δύο πατριάρχες Ραγαύ και Σερούχ (εκλαμβανόμενοι ως γενεαλογίες, δηλαδή ως homo Ραγαύ και homo Σερούχ) να έζησαν μέχρι την γέννηση του υιού τους (ό,τι κι αν αυτό σημαίνει – ας σημειωθεί ότι η φράση «μέχρι την γέννηση του υιού τους» θα υπονοείται στα επόμενα χωρίς να την αναφέρουμε), συνολικά και οι δύο μαζί, περισσότερο από 9.000 ή 900.000 έτη, ώστε να εξασφαλιστεί ότι ο Φαλέγ (ως γενεαλογία) έχει εκλείψει.
Αν ο συντελεστής είναι το 10, τότε ο Ραγαύ έζησε 132×10 = 1.320 έτη και ο Σερούχ 130×10 = 1.300 έτη. Το άθροισμα 1.320 + 1.300 = 2.620 έτη είναι ανεπαρκές για να καλύψει τόσο τα 9.000, όσο και τα 900.000 έτη.
Αν ο συντελεστής είναι το 100, τότε ο Ραγαύ έζησε 132×100 = 13.200 έτη και ο Σερούχ 130×100 = 13.000 έτη. Το άθροισμα 13.200 + 13.000 = 26.200 έτη είναι μεν ανεπαρκές για να καλύψει τα 900.000 έτη, αλλά επαρκές για να καλύψει τα 9.000 έτη.
Αν ο συντελεστής είναι το 1000, τότε ο Ραγαύ έζησε 132×1000 = 132.000 έτη και ο Σερούχ 130×1000 = 130.000 έτη. Το άθροισμα 132.000 + 130.000 = 262.000 έτη είναι και πάλι ανεπαρκές για να καλύψει τα ζητούμενα 900.000 έτη, αλλά επαρκές για να καλύψει τα 9.000 έτη.
Αν ο συντελεστής είναι το 10.000, τότε ο Ραγαύ έζησε 132×10.000 = 1.320.000 έτη και ο Σερούχ 130×10.000 = 1.300.000 έτη. Το άθροισμα 1.320.000 + 1.300.000 = 2.620.000 έτη αυτή τη φορά είναι επαρκές για να καλύψει όχι μόνο τα 9.000 έτη, αλλά και τα 900.000 έτη.
Αν λάβουμε υπόψη όλους τους πατριάρχες που έζησαν 130 έτη (ή μερικές μονάδες περισσότερο) μέχρι τη γέννηση του υιού τους και χρησιμοποιήσουμε τον προηγούμενο συντελεστή 10.000, τότε προκύπτει άθροισμα
135×10.000 (Αρφαξάδ) + 130×10.000 (Καϊνάν) + 130×10.000 (Σαλά) + 134×10.000 (Έβερ) + 132×10.000 (Ραγαύ) + 130×10.000 (Σερούχ) = 7.910.000 έτη.
Αν προσθέσουμε και τα 30.000 έτη του Φαλέγ, προκύπτουν 7.940.000 έτη. Αυτή η συνεισφορά στην ηλικία του ανθρώπινου γένους (δεν έχουμε λάβει υπόψη κάποιους αριθμούς ετών με αμελητέα συνεισφορά) είναι υπερβολικά μεγάλη. Δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Αλλά είναι αναγκαία, αν θέλουμε να καλύψουμε τα προαναφερθέντα 900.000 έτη. Επομένως καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τα 900.000 έτη δεν μπορούν να καλυφθούν με αποδεκτό τρόπο και πρέπει να απορριφθούν. Η σωστή επιλογή είναι τα 9.000 έτη.
Με την επιλογή των 9.000 ετών, οι αποδεκτοί συντελεστές που είδαμε πιο πάνω, είναι ο συντελεστής 100 και ο συντελεστής 1000. Η συνεισφορά του 11ου κεφαλαίου στην ηλικία του ανθρώπινου γένους είναι, για τον συντελεστή 100:
135×100 (Αρφαξάδ) + 130×100 (Καϊνάν) + 130×100 (Σαλά) + 134×100 (Έβερ) + 30.000 (Φαλέγ) + 132×100 (Ραγαύ) + 130×100 (Σερούχ) =
= 109.100 έτη,
ενώ για τον συντελεστή 1000:
135×1000 (Αρφαξάδ) + 130×1000 (Καϊνάν) + 130×1000 (Σαλά) + 134×1000 (Έβερ) + 30.000 (Φαλέγ) + 132×1000 (Ραγαύ) + 130×1000 (Σερούχ) =
= 821.000 έτη
Αν προσθέσουμε (στα 109.100 έτη αφενός και 821.000 έτη αφετέρου) την συνεισφορά της γενεαλογίας του 5ου κεφαλαίου (2.935.000 έτη) προκύπτουν (με στρογγυλοποίηση) 3.050.000 έτη και 3.750.000 έτη, αντίστοιχα. (Ας σημειωθεί ότι παραλείψαμε την προσθήκη των περίπου 4.000 ετών που μας χωρίζουν από την εποχή του Αβραάμ, διότι είναι μηδαμινή σε σχέση με τα εκατομμύρια έτη).
ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ, ΣΕ ΔΥΟ ΕΚΔΟΧΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ (ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΔΑΜ): 3.050.000 ΈΤΗ ή 3.750.000 ΈΤΗ.
Τα 3.050.000 έτη ως ηλικία του ανθρώπινου γένους είναι συμβατά με τους homo που έχει ανακαλύψει η επιστήμη. Στο σημείο αυτό παραθέτουμε μια είδηση του έτους 2015:
«Οι παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν στην Αιθιοπία μια κάτω γνάθο, η οποία χρονολογείται προ 2,75 έως 2,8 εκατομμυρίων ετών και πιστεύεται ότι είναι το αρχαιότερο γνωστό μέχρι σήμερα απολίθωμα προγόνου του σύγχρονου ανθρώπου. Πρόκειται πιθανώς για απομεινάρι από το αρχαιότερο μέλος της ανθρώπινης οικογένειας (Homo), που έχει βρεθεί ποτέ.
Το εύρημα είναι αρχαιότερο κατά τουλάχιστον 400.000 χρόνια, σε σχέση με το πότε πίστευαν έως τώρα οι επιστήμονες ότι εμφανίστηκαν οι πρώτοι Homo. Προηγουμένως, το αρχαιότερο ανθρώπινο απολίθωμα ήταν μια άνω γνάθος ηλικίας 2,35 εκατ. ετών, που είχε βρεθεί επίσης στην περιοχή Αφάρ της Αιθιοπίας στην ανατολική Αφρική, τη θεωρούμενη ως πιο πιθανή κοιτίδα της ανθρωπότητας.»
(Ενδεικτική πηγή:
https://www.skai.gr/news/environment/sta-28-ekatommyria-eti-i-ilikia-tou-protou-progonou-tou-anthropou)
Ωστόσο, εμείς θα προτιμήσουμε την άλλη εκδοχή, των 3.750.000 ετών. Ο λόγος είναι ότι έχουν βρεθεί εργαλεία ηλικίας 3,3 εκατομμυρίων ετών (ενώ υπάρχουν και ενδείξεις ηλικίας 3.390.000 ετών όσον αφορά τη χρήση εργαλείων). Βλ. BBC news, Oldest stone tools pre-date earliest humans, 20 May 2015 (www.bbc.com/news/science-environment-32804177): “The world’s oldest stone tools have been discovered, scientists report. They […] date to 3.3 million years ago.” Παρότι η επιστήμη δεν αποδίδει την κατασκευή αυτών των εργαλείων σε homo, εμείς θεωρούμε ότι είναι απόδειξη ανθρώπινης παρουσίας.
triklopodia.gr