Σύμφωνα με πληροφορίες του Politico, η ΕΕ σχεδιάζει να εξαπολύσει νέα επίθεση κατά του λεγόμενου «σκιώδους στόλου» της Ρωσίας, να σφίξει περαιτέρω τον κλοιό γύρω από τις ρωσικές τράπεζες, αλλά και να επαναφέρει στο τραπέζι κυρώσεις κατά της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και προσωπικά του Πατριάρχη Κυρίλλου.
Η πολιτική αλλαγή στην Ουγγαρία και η αποδυνάμωση του Viktor Orban φαίνεται πως άνοιξαν τον δρόμο για μέτρα που μέχρι πρότινος μπλοκάρονταν από τη Βουδαπέστη.
Πλέον, οι Βρυξέλλες εμφανίζονται αποφασισμένες να προχωρήσουν ακόμα και σε ακραίες κινήσεις που αγγίζουν τα όρια της ναυτικής σύγκρουσης.
Ο πολιτικός επιστήμονας Andrey Suzdaltsev, αναπληρωτής κοσμήτορας της Σχολής Παγκόσμιας Οικονομίας και Πολιτικής της Ανώτατης Σχολής Οικονομικών του Εθνικού Ερευνητικού Πανεπιστημίου, περιγράφει μια Ευρώπη που λειτουργεί υπό καθεστώς πανικού.
Όπως υποστηρίζει, η ΕΕ έχει πλέον χαρτογραφήσει σε βάθος τη ρωσική οικονομία και αναζητά διαρκώς τρωτά σημεία για να χτυπήσει.
Ωστόσο, πίσω από την ένταση των νέων κυρώσεων κρύβεται ένας βαθύτερος φόβος: η Ρωσία όχι μόνο αντέχει, αλλά ενισχύεται οικονομικά από την εκτίναξη των ενεργειακών εσόδων.
Ο ίδιος συνδέει άμεσα τα ουκρανικά πλήγματα σε ρωσικά ενεργειακά κέντρα με τον ευρωπαϊκό σχεδιασμό, υποστηρίζοντας ότι οι επιθέσεις σε διυλιστήρια και τερματικούς σταθμούς στο Tuapse και το Novorossiysk αποσκοπούν στην αποδυνάμωση της ρωσικής πετρελαϊκής μηχανής.
Παρά τα χτυπήματα, όμως, το ρωσικό πετρέλαιο συνεχίζει να ρέει απρόσκοπτα προς την Ινδία, ενώ η Κίνα εξακολουθεί να προμηθεύεται τεράστιες ποσότητες μέσω χερσαίων διαδρομών, ακυρώνοντας στην πράξη μεγάλο μέρος της δυτικής πίεσης.
«Κυνήγι» των παράλληλων εισαγωγών
Οι Βρυξέλλες εμφανίζονται αποφασισμένες να κλείσουν και κάθε δίοδο παράκαμψης των κυρώσεων.
Σύμφωνα με τον Suzdaltsev, η ΕΕ αντιμετωπίζει ως στρατηγικό στόχο την εξάρθρωση των παράλληλων δικτύων εισαγωγών που επιτρέπουν στη Ρωσία να αποκτά κρίσιμα εξαρτήματα και τεχνολογία.
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για διακίνηση μικροτσίπ μέσω μεσαζόντων στην Εσθονία και τη Γαλλία προκάλεσαν σοκ στις Βρυξέλλες, με αποτέλεσμα την επιβολή βαριών ποινών στους εμπλεκόμενους.
Ωστόσο, η ρωσική πλευρά εκτιμά ότι αυτή η πίεση λειτουργεί πλέον και ως καταλύτης για την ανάπτυξη εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής, κυρίως στον στρατιωτικό τομέα.
Το πιο εκρηκτικό σημείο του νέου πακέτου κυρώσεων αφορά τον περιβόητο «σκιώδη στόλο» των ρωσικών δεξαμενόπλοιων, που συνεχίζει να μεταφέρει πετρέλαιο παρά τους δυτικούς περιορισμούς.
Ο Andrey Suzdaltsev εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά των ευρωπαϊκών σχεδίων, χαρακτηρίζοντας οποιαδήποτε προσπάθεια κράτησης ή παρεμπόδισης ρωσικών δεξαμενόπλοιων ως «καθαρή πειρατεία».
Επικαλείται μάλιστα το Ψήφισμα 2749 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ του 1970, σύμφωνα με το οποίο οι θαλάσσιοι πόροι πέραν της εθνικής δικαιοδοσίας αποτελούν κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Κατά τον ίδιο, κάθε απόπειρα κατάσχεσης ή παρεμπόδισης ρωσικών πλοίων συνιστά ευθεία παραβίαση του διεθνούς δικαίου και επικίνδυνη διολίσθηση σε πρακτικές που θυμίζουν ναυτικό αποκλεισμό.
Την ίδια ώρα, η ΕΕ επιχειρεί να ενισχύσει το αφήγημα περί περιβαλλοντικού κινδύνου, υποστηρίζοντας ότι πολλά πλοία του ρωσικού σκιώδους στόλου είναι παλαιά και επικίνδυνα.
Η απάντηση της Μόσχας είναι οργισμένη.
Ο Suzdaltsev υποστηρίζει ότι η Ρωσία έχει ήδη αποκτήσει ή ναυπηγήσει τεράστια δεξαμενόπλοια χωρητικότητας έως και 100.000 τόνων, τα οποία χαρακτηρίζει «γίγαντες των θαλασσών».
Μάλιστα, συνδέει άμεσα τη δημιουργία κολοσσιαίων λιμενικών εγκαταστάσεων στο Ust-Luga και το Novorossiysk με την εξυπηρέτηση αυτών των νέων ενεργειακών «θηρίων».
Κατά τον ίδιο, οι ευρωπαϊκές αιτιάσεις περί «διαλυμένων πλοίων» αποτελούν απλώς πρόσχημα για την επιβολή πιο επιθετικών μέτρων κατά της ρωσικής ναυτιλίας.
Γιατί αντέδρασαν Ελλάδα και Μάλτα
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η στάση της Ελλάδας και της Μάλτας, οι οποίες είχαν αντιταχθεί στην πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για απαγόρευση παροχής ναυτιλιακών υπηρεσιών σε ρωσικά πλοία.
Η εξήγηση είναι προφανής: Ελλάδα και Μάλτα αποτελούν δύο από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές δυνάμεις στον κόσμο και γνωρίζουν ότι μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση μπορεί να πλήξει συνολικά τη διεθνή ναυτιλία και τα συμφέροντα των εφοπλιστών τους.
Όπως σημειώνει ο Suzdaltsev, οι «σκιώδεις στόλοι» δεν είναι ρωσική εφεύρεση, αλλά διαχρονικό εργαλείο του παγκόσμιου εμπορίου σε περιόδους κυρώσεων και γεωπολιτικών συγκρούσεων.
Το ερώτημα πλέον είναι αν η Ευρώπη είναι έτοιμη να μετατρέψει τον οικονομικό πόλεμο κατά της Ρωσίας σε μια ανοιχτή σύγκρουση στις θάλασσες, με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια ενέργεια, τη ναυτιλία και τη διεθνή ασφάλεια.