ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΝΤΑΚΤΗ (Νίκος Σταματάκης). Για όσους από εμάς εγκαταλείψαμε την Ελλάδα πριν από πολλά χρόνια αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες στο εξωτερικό, η πικρία είναι ένα οικείο και διαρκές συναίσθημα. Πηγάζει από τη συνειδητοποίηση ότι οι ίδιες οι συνθήκες που μας οδήγησαν να εγκαταλείψουμε την όμορφη πατρίδα μας όχι μόνο παρέμειναν άλυτες, αλλά, από πολλές απόψεις, επιδεινώθηκαν με κάθε χρόνο που περνάει. Σε αυτή τη συνέντευξη, ο καθηγητής Ιωάννης Ιωαννίδης εισάγει τον όρο αχρηστοκρατία για να περιγράψει αυτό που θεωρεί ως την κυριαρχία των ανίκανων και των διεφθαρμένων – ένα σύστημα που συνεχίζει να κυριαρχεί στη δημόσια ζωή στην Ελλάδα.
Ο Γιάννης Ιωαννίδης, συζητώντας τη μακροχρόνια αποτυχία της Ελλάδας να διατηρήσει και να καλλιεργήσει το πνευματικό της ταλέντο, υποστηρίζει ότι ενώ η Ελλάδα παράγει σταθερά επιστήμονες παγκόσμιας κλάσης, καινοτόμους και εξειδικευμένους επαγγελματίες, δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει τις συνθήκες για να ευδοκιμήσουν στην πατρίδα τους. Αντ’ αυτού, η γραφειοκρατία, ο νεποτισμός, η έλλειψη αξιοκρατίας, οι κακές συνθήκες εργασίας και οι περιορισμένες ευκαιρίες ωθούν πολλούς από τους πιο λαμπρούς ανθρώπους της χώρας στο εξωτερικό. Ο Ιωαννίδης τονίζει ότι αυτή η «διαρροή εγκεφάλων» δεν έχει αντιστραφεί ουσιαστικά παρά τις αισιόδοξες δημόσιες αφηγήσεις. Γενικότερα, υποστηρίζει ότι το πρόβλημα εκτείνεται πέρα από τον ακαδημαϊκό χώρο, σε όποιον επιθυμεί να δημιουργήσει, να καινοτομήσει ή να συμβάλει ουσιαστικά στην κοινωνία, αφήνοντας πολλούς Έλληνες να αισθάνονται απογοητευμένοι και στερημένοι αξιοπρέπειας και ευκαιριών.
Η συζήτηση στη συνέχεια διευρύνεται στην υγεία των ελληνικών θεσμών και της δημόσιας ζωής. Ο Ιωαννίδης υποστηρίζει ότι η μετριότητα, τα εδραιωμένα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, οι αδύναμοι δημοκρατικοί θεσμοί και η φθίνουσα ελευθερία της έκφρασης έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η αριστεία συχνά αποθαρρύνεται αντί να ανταμείβεται. Εκφράζει την ανησυχία του ότι ο δημόσιος διάλογος προωθεί ολοένα και περισσότερο μια εξιδανικευμένη εικόνα της εθνικής προόδου, ενώ παράλληλα καλύπτει βαθύτερα διαρθρωτικά προβλήματα. Αντλώντας από τις εμπειρίες του κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, επικρίνει αυτό που θεωρεί ως πολιτικοποίηση της επιστήμης, καταστολή των διαφωνούντων επιστημονικών απόψεων και διάβρωση της εμπιστοσύνης του κοινού στους επιστημονικούς θεσμούς. Τονίζει ότι η επιστήμη μπορεί να υπηρετήσει την κοινωνία μόνο εάν παραμείνει διαφανής, ανεξάρτητη και αφοσιωμένη στα στοιχεία και όχι στα πολιτικά ή εμπορικά συμφέροντα.
Τέλος, ο Ιωαννίδης συζητά τις ευκαιρίες και τους κινδύνους που θέτει η τεχνητή νοημοσύνη και η σύγχρονη τεχνολογία. Θεωρεί την Τεχνητή Νοημοσύνη ως ένα ισχυρό εργαλείο που θα μπορούσε να ωφελήσει σε μεγάλο βαθμό την ανθρωπότητα, αλλά προειδοποιεί ότι θα μπορούσε επίσης να συγκεντρώσει την εξουσία στα χέρια ενός μικρού αριθμού κυβερνήσεων ή τεχνολογικών εταιρειών, εάν δεν καθοδηγείται από δημοκρατική εποπτεία και δημόσια λογοδοσία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, υποστηρίζει τον ανοιχτό διάλογο, τους ισχυρότερους δημοκρατικούς θεσμούς, την αξιοκρατία και τις πολιτικές που θέτουν την ανθρώπινη ευημερία πάνω από τα πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα. Αναγνωρίζοντας τη σοβαρότητα των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και η σύγχρονη επιστήμη, υποστηρίζει ότι η αλλαγή παραμένει εφικτή μέσω ειλικρινούς δημόσιου διαλόγου, θεσμικής μεταρρύθμισης και υπεράσπισης της επιστημονικής ακεραιότητας.
ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΜΕ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ