Του Θάνου Τζήμερου
Όταν το 2014 εξελέγην Σύμβουλος στην Περιφέρεια Αττικής, πήγα στην τελετή ορκωμοσίας, στο Κλειστό Γυμναστήριο της Δροσούπολης, στα Άνω Λιόσια. Εκπροσωπούσαμε, οι δύο Σύμβουλοι της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, το 2,97% των πολιτών της Αττικής, ηττηθέντες κατά κράτος όχι μόνο από τα “κόμματα εξουσίας” αλλά και από τον Χαϊκάλη (7,17%), τους νοσταλγούς του Στάλιν (10,66%) και τους νοσταλγούς του Χίτλερ (11,13%). Η σημειολογία του χώρου ήταν προφανής: η Πρώτη Φορά Αριστερά, που ετοιμαζόταν για το μεγάλο γιουρούσι στους “αρμούς της εξουσίας”, γιόρταζε, ως προανάκρουσμα, το ρεσάλτο της Δούρου στην Περιφέρεια, επιλέγοντας μια λαϊκή περιοχή, των “μη προνομιούχων”. Στην ατμόσφαιρα της εκδήλωσης ήταν διάχυτη η αίσθηση του “εμείς κάνουμε τώρα κουμάντο” & “το ΕΑΜ τώρα δικαιώνεται”. Δεν άργησε αυτό να αποτυπωθεί και θεσμικά, όταν ήρθε η ώρα του όρκου.
Το ΣΥΝΤΑΓΜΑ (άρθρο 19) και ο νόμος 3852/2010 (άρθρο 52) ορίζουν τον όρκο που δίνει ένας δημόσιος λειτουργός, όταν αναλαμβάνει τα καθήκοντά του. Είναι σύντομος και περιεκτικός: “Ορκίζομαι να είμαι πιστός στην πατρίδα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου”. Για όσους δίνουν πολιτικό όρκο αλλάζει μόνο η εισαγωγή: “Δηλώνω, επικαλούμενος την τιμή και τη συνείδηση μου…”. Ποιος θα διαφωνούσε μ΄ αυτά; Αν δεν πιστεύεις στην πατρίδα και δεν υπακούεις στο Σύνταγμα και τους νόμους, πώς θα ορισθείς εγγυητής τους, ως ασκών εξουσία; Για ποιον λόγο ζήτησες την ψήφο του πολίτη;
Η Δούρου, λοιπόν, δήλωσε υπακοή μόνο στο Σύνταγμα. Τους νόμους τους ξέχασε. Ήταν λόγω του τρακ της στιγμής; Δεν νομίζω, διότι διάβαζε από κείμενο που είχε μπροστά της, και δεν “πηδάς” τόσο εύκολα τρεις λέξεις. Όμως ο όρκος της δεν ήταν μόνο αυτά. Είχε και σάλτσα, στην αρχή και στο τέλος. Είπε: “Θεωρώντας ότι ο πολιτικός όρκος ανταποκρίνεται στην αυτοτέλεια και διαφυλάσσει την αυτονομία της πολιτικής ζωής και της δημόσιας σφαίρας, δηλώνω στην τιμή και τη συνείδησή μου να είμαι πιστή στο Σύνταγμα, να είμαι πιστή στην πατρίδα, να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου, σεβόμενη την αρχή ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται από τον λαό”. Ήταν και ασύντακτη: “δηλώνω ότι θα είμαι” είναι το σωστό κι όχι “δηλώνω να είμαι”. Ευτυχώς που δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα της δασκάλας. Αλλά το ζουμί είναι αλλού. Σας θυμίζει κάτι το τέλος της φράσης; Είναι από το ψήφισμα της “Εθνοσυνέλευσης των Κορυσχάδων”. Στο τέλος της Κατοχής, τον Απρίλιο του 1944, καθώς οι Γερμανοί ετοιμάζονταν να φύγουν και το ΕΑΜ ετοιμαζόταν να καταλάβει την εξουσία, διοργάνωσε “εκλογές” για την ανάδειξη εθνοσυμβούλων, οι οποίοι συνεδρίασαν στους Κορυσχάδες της Ευρυτανίας τον Μάιο του 1944, και εξέλεξαν την “κυβέρνηση του βουνού”, την οποία, φυσικά, ήλεγχε ολοκληρωτικά το ΚΚΕ.
Εκείνο το ψήφισμα, στο άρθρο 2, έλεγε ότι “όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται από τον λαό”. Πηγάζουν, ναι. Αλλά δεν ασκούνται απ’ ευθείας από τον λαό. Ο λαός εκλέγει τους εκπροσώπους του. Αυτοί ασκούν εξουσία, νομοθετική και εκτελεστική. Επομένως γιατί χρειαζόταν “το ασκούνται από τον λαό”; Διότι οι αιώνιοι επαναστάτες της αριστεράς επικαλούνται τον λαό, για να παραβαίνουν τους νόμους! Δεν είναι λαός αυτός που εξέλεξε τους “άλλους” νομοθέτες. Είναι η πλουτοκρατία, το μεγάλο κεφάλαιο, άρα οι εχθροί του λαού. Λαός είναι αυτός που εκπροσωπούμε εμείς. Είναι ανατριχιαστικό να σκεφτείς το υπόβαθρο αυτής της αντίληψης. Αρνείται την ηθική υπόσταση των άλλων και τη διανοητική τους συγκρότηση. Δεν ψηφίζουν για το δικό τους συμφέρον αλλά για το συμφέρον του μεγάλου κεφαλαίου. Κι αν έχουν διαπιστώσει πώς αυτά τα δύο συμπλέουν; Όχι, λέει ο αριστερός, αυτό δεν γίνεται. Άρα, ή εξαπατημένοι είναι ή πουλημένοι, λακέδες των αφεντικών. Αν ισχύει το πρώτο, η καθοδήγηση θα αναλάβει “την αποκόλληση των μισοπρολετάριων, των φτωχών αγροτών και άλλων αυτοαπασχολούμενων από την αστική τάξη, τις μικροαστικές, οπορτουνιστικές επιρροές” όπως επί λέξει αναφέρει το ΚΚΕ στις θέσεις του. Αν ισχύει το δεύτερο, θα αναλάβουν τα λαϊκά δικαστήρια και οι πηγάδες.
Όμως, και οι εκπρόσωποι του “αριστερού” λαού ορίσθηκαν μέσα από μια δημοκρατική διαδικασία, η οποία, αν δεν υπήρχαν οι “άλλοι”, δεν θα ίσχυε ως πολιτικό πλαίσιο. Το πώς λειτουργεί το αριστερό πλαίσιο το είδαμε όπου εφαρμόστηκε η λαοκρατία, το είδαμε και στους Κορυσχάδες, όταν το ΕΑΜ τους εθνοσυμβούλους των οποίων την εκλογή δεν ενέκρινε, τους… εκτελούσε, όπως έκανε με τον τροτσκιστή Σταύρο Βερούχη από την Εύβοια. Επομένως, ποιο νόημα είχε η επίκληση του λαού στον όρκο της Δούρου; Ακριβώς για να αναιρέσει τον όρκο που μόλις έδωσε! Ορκίζομαι πίστη στο Σύνταγμα (στους νόμους, όχι) αλλά, τελικά, θα κάνω και ό,τι γουστάρω με τον ισχυρισμό ότι αυτό θέλει ο λαός.
Οι σταλινίστας, που ορκίστηκαν μετά, δεν είπαν ούτε καν τα στοιχειώδη. Ο κομισάριος του Περισσού σήκωσε τη γροθιά, σαν τους μαύρους πάνθηρες, και είπε, εκ μέρους και των συντρόφων του: “Δηλώνουμε ότι θα στηρίξουμε τα συμφέροντα και τα δικαιώματα του λαού”. Ενώ ένα ον ειδικού επιστημονικού ενδιαφέροντος, προϊόν βιοτεχνολογίας της φάρμας του κρατικού συνδικαλισμού, που εξελέγη με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εκφώνησε πολιτικό μανιφέστο: “Θα εκτελέσω τίμια τα καθήκοντά μου: Την με κάθε κόστος υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών, ενάντια σε κάθε μικρό ή μεγάλο ιδιωτικό συμφέρον, ενάντια στον φασισμό και τον ρατσισμό, αγωνιζόμενη για την ανατροπή των Μνημονίων και της αντιλαϊκής επίθεσης κυβέρνησης – Ε.Ε. – ΔΝΤ, για μια νέα κοινωνία, απαλλαγμένη από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο”.
Μάλλον δεν κατάλαβε ότι το ΠΣ ασχολείται με δρόμους, πλατείες, γέφυρες, αποχετεύσεις, και όχι με επιθέσεις στην Ε.Ε. και το ΔΝΤ! Ούτε μας εξήγησε γιατί το δικαίωμα του εργαζόμενου και του ανέργου είναι, ντε και καλά, ενάντια σε κάθε ιδιωτικό συμφέρον, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Προέχει να απαλλαγεί η κοινωνία από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να ζήσουμε στον κομμουνιστικό παράδεισο. Έδωσαν, λοιπόν, όρκο, Δούρου, σταλινίστας και παρελκόμενα; Όχι! Ο νόμος είναι σαφής, απλός και κατανοητός (από τις λίγες περιπτώσεις νόμων που συμβαίνει αυτό): αυτά τα τρία πραματάκια πρέπει να πείτε, οτιδήποτε άλλο δεν θεωρείται όρκος.
Τι θα έπρεπε να συμβεί, αμέσως μετά την ορκωμοσία; Αυτό που λέει το επόμενο άρθρο (53) του Ν. 3852/2010: Ο επόπτης ΟΤΑ, δηλαδή ο Γ.Γ. της Αποκεντρωμένης Διοίκησης εκδίδει διαπιστωτική πράξη έκπτωσης από το αξίωμα. Προσέξτε: δεν “καθαιρεί” τον μη ορκισθέντα, απλώς διαπιστώνει ότι αυτός εξέπεσε αυτοδικαίως από το αξίωμα. Σε απλά Ελληνικά: αναλαμβάνεις καθήκοντα, μόνο αν δηλώσεις αυτά που σου ζητάει το Σύνταγμα. Δεν τα δήλωσες; Πας σπίτι σου, τελεία και παύλα.
Έτσι, με το βίντεο και τα κείμενα που εκφωνήθηκαν, παραμάσχαλα, πήγα στον Γ.Γ. της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, και υπέβαλα προσφυγή κατά του κύρους της ορκωμοσίας. Δεν υπήρχε λόγος να πάω. Έπρεπε να ξέρει τα διαμειφθέντα (αυτή ήταν η δουλειά του) και να είχε τη διαπιστωτική πράξη έτοιμη. Δεν την είχε. Και είχε και σκεπτικό γι’ αυτό: “Από νομικής πλευράς έχεις δίκιο, αλλά τι θες, να ακυρώσω την εκλογή της Δούρου και του ΚΚΕ; Θα καεί η Αθήνα.” Εγώ επέμενα: “Ναι, διότι αυτό λέει ο νόμος. Αν δεν το κάνετε, θέλω υπηρεσιακή απάντηση, εγγράφως, με το σκεπτικό της απόρριψης της προσφυγής”. Ακόμα την περιμένω.
Προσέφυγα και στη Δικαιοσύνη όταν οι “ορκίζομαι όπως γουστάρω” εφάρμοσαν την ίδια “φιλοσοφία” και στη διοίκηση της Περιφέρειας, πλαστογραφώντας πρακτικά συνεδρίασης και επιτρέποντας να ψηφίζει Περιφερειακή Σύμβουλος, ρίχνοντας στην κάλπη 4 ψηφοδέλτια (και για λογαριασμό άλλων)! Προσκόμισα και ντοκουμέντα, έγγραφα και βίντεο που κατέγραφαν τις παρανομίες, καρέ-καρέ που λένε και οι δημοσιογράφοι. Τη μηνυτήρια αναφορά, ο εισαγγελέας την έβαλε στο αρχείο με το σκεπτικό (επί λέξει) ότι “ο εγκαλών έχει ακραία συμπεριφορά” (αυτός ήμουν εγώ, που επέμενα στη θεσμικότητα) “αντιθέτως δε ο εγκαλούμενος έχει σεμνή, μετρημένη, χωρίς εξάρσεις και αποτελεσματική παρουσία και είναι αποδεκτός από το σύνολο σχεδόν των παρατάξεων” (αυτός ήταν ο συριζαίος πρόεδρος του ΠΣ, που επέμενε στο “κάνουμε ό,τι γουστάρουμε”). Ναι, όπως το διαβάζετε! Αυτό είναι νομικό σκεπτικό!
Θυμήθηκα την ιστορία του 2014, βλέποντας την ορκωμοσία για το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας ενός γνωστού ταραξία της δημόσιας ζωής, ο οποίος φορώντας την παλαιστινιακή καφίγια, παρέα με άλλους… καφιγητές του διεθνούς ισλαμικού δικαίου, εκφώνησε επαναστατικό μανιφέστο, που είχε τα πάντα (Γάζα, Πύλο, Βιολάντα, Τέμπη, Παλαιστίνη, Φύσσα, Γρηγορόπουλο, Καισαριανή, Σαχζάτ Λουκμάν, νεοναζί κ.λπ.) αλλά δεν είχε ούτε λέξη από τον προβλεπόμενο όρκο. Όμως, στο πρακτικό ορκωμοσίας, που υπέγραψαν, ο ίδιος και ο “τελετάρχης” αντιδήμαρχος, αναγραφόταν ο κανονικός όρκος. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση θα πρέπει να επιληφθεί και η Εισαγγελία διότι και οι δύο διέπραξαν το αδίκημα της ψευδούς βεβαίωσης (ΠΚ 242) που διώκεται αυτεπαγγέλτως και επισύρει ποινή τουλάχιστον ενός έτους και χρηματικό πρόστιμο. Αν η Αποκεντρωμένη Διοίκηση δεν εκδώσει τη “διαπιστωτική πράξη”, η Εισαγγελία θα πρέπει να στραφεί και εναντίον της για παράβαση καθήκοντος.
Αυτά θα είχαν ήδη γίνει σε ένα σοβαρό κράτος. Αλλά, στο Οθωμανοσοβιετιστάν της παρακμής μας όλοι σφυρίζουν αδιάφορα. Μόνο η δημοτική σύμβουλος, Ελένη Παπαδοπούλου, που παλεύει μόνη της κόντρα στην ενωμένη πρασινοκοκκινογαλάζια αριστερίλα έκανε την προσφυγή που είχα κάνει εγώ το 2014, και περιμένουμε να δούμε αν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα ή θα θαφτεί με τη “λογική” να μην καεί η Αθήνα.
Πάντως, ο επαναστατημένος σύμβουλος με την καφίγια ήταν αφοπλιστικά ειλικρινής: “Μα τι σας έπιασε ξαφνικά; Έτσι ορκίζομαι από το 2010! Έτσι ορκίστηκα και το 2014 και το 2019; Γιατί τότε δεν διαμαρτυρηθήκατε;” Αλήθεια λέει. Κι όχι μόνο αυτός. Έτσι “ορκίζεται” χρόνια τώρα, σε όλη την Ελλάδα, ο σταλινικός εσμός που αποφασίσαμε να αποτελεί μέρος του… συνταγματικού τόξου! Αν λοιπόν τώρα η “γαλάζια” Αποκεντρωμένη Διοίκηση εκδώσει διαπιστωτική πράξη έκπτωσης, θα παραδεχθεί ότι κακώς δεν είχε κάνει το ίδιο τις δεκάδες φορές στο παρελθόν που ο όρκος αντικαταστάθηκε με κομμουνιστικό μανιφέστο, και θα ανοίξει την πόρτα σε μηνυτήριες αναφορές εναντίον της. Μύλος.
Μα, θα μου πεις, έχει τόσο σημασία ένας όρκος; Αυτός καθαυτόν, όχι. Είδαμε, τόσα χρόνια, κι όσοι ορκίζονταν με το νι και με το σίγμα και σταυροκοπιόντουσαν μέχρι τα γόνατα, πού την πήγαν τη χώρα. Αν ένα δημόσιο πρόσωπο είναι τίμιο, και να μην ορκιστεί, τίμια θα λειτουργεί. Αν είναι λαμόγιο, και να ορκιστεί, λαμογιές θα κάνει. Αν κάποιος θέλει να γελοιοποιήσει τον όρκο και να είναι τυπικά εντάξει, θα μπορούσε να τον λέει με ειρωνικό ύφος ή διακωμωδώντας τον: “Ορκίζομαι πίστη στο Σύνταγμα χα-χα-χα και στους νόμους χα-χα-χα…” Λέει πουθενά ο νόμος ότι ο όρκος θα πρέπει να εκφωνείται με τον προσήκοντα σεβασμό;
Πώς θα σου φαινόταν αν κάποιοι, που το 2014 ήταν στα πάνω τους, ξεθάρρευαν και ορκίζονταν στη ναζιστική ιδεολογία και στον Φύρερ; Θα περνούσε έτσι, στο ντούκου, για να μην καεί η Αθήνα; Αν, αύριο, οι χιλιάδες ελληνοποιημένοι Αφρικανοί και Ασιάτες, που είναι θέμα χρόνου να εκλεγούν, τουλάχιστον στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (βλέπε UK), ορκίζονταν στον Προφήτη και δήλωναν πίστη στη σαρία; Νομίζεις ότι απέχουμε πολύ από αυτή την εξέλιξη;
Η ορκωμοσία είναι μια τελετουργία, με συμβολικό χαρακτήρα: οι εκπρόσωποι μιας κοινωνίας διαβεβαιώνουν ότι θα λειτουργήσουν σε ένα κοινό πλαίσιο αξιών και κανόνων. Μπορεί να έχουμε τις διαφορές μας, μπορεί αυτές κάποιες φορές να είναι έντονες, αλλά θα τις λύσουμε ως κοινωνία. Γι’ αυτό ο όρκος επικαλείται κάτι ανώτερο, κοινής αποδοχής που λειτουργεί ως ενοποιητικό υπόβαθρο. Η κλασική μορφή του αναφέρεται στην Αγία Τριάδα. Για τους μη θρησκευόμενους, προβλέπεται, ορθώς, και πολιτικός όρκος. Το λάθος είναι πως ο πολιτικός όρκος υποβιβάστηκε σε δήλωση και έγινε ατομική υπόθεση: “Δηλώνω στην τιμή και στη συνείδησή μου”. Όχι! Θα έπρεπε να διατηρηθεί ως όρκος (ορκιζόμαστε και στη μάνα μας και στη ζωή των παιδιών μας) και η έννοια του Θείου να υποκατασταθεί με κάτι επίσης καθολικά ενοποιητικό: “ορκίζομαι στο Έθνος”. Για όσους το αντιλαμβάνονται έτσι. Οι άλλοι δεν έχουν καμμία θέση στον δημόσιο βίο. Ποιο κοινό υπόβαθρο υπάρχει όταν εκπεφρασμένος στόχος τους είναι η ανατροπή, με επανάσταση, του πολιτεύματος, η φυσική εξόντωση των αντιφρονούντων και η εγκαθίδρυση σταλινικής δικτατορίας στη χώρα;
Αν νομίζετε ότι αυτά είναι γραφικότητες, δεν έχετε παρακολουθήσει τι συμβαίνει στα δημοτικά και τα περιφερειακά συμβούλια, στα οποία οι απεργαζόμενοι την κατάλυση του κράτους κάνουν προπόνηση, καταλύοντας την ίδια τη διαδικασία με χίλιους τρόπους: φέρνουν μέσα στην αίθουσα αγανακτισμένους πολίτες (οργανωμένους κατά σύμπτωση στο ΠΑΜΕ) που με ντουντούκες και πανό δεν αφήνουν το Συμβούλιο να συνεδριάσει, υποβάλλουν κατά συρροήν θέματα προ ημερησίας διατάξεως επί παντός του επιστητού, καταθέτουν ψηφίσματα για ό,τι τους καπνίσει, εθνικό και διεθνές, κολλάν ακόμα και μέσα στην αίθουσα, τις κομματικές τους αφίσες, τραμπουκίζουν, απειλούν και όταν βρουν ευκαιρία χτυπούν όσους τους πάνε κόντρα και, βέβαια, ψηφίζουν μόνιμα “ΟΧΙ” σε κάθε επενδυτική πρόταση, διότι… προέρχεται από το κεφάλαιο. Λες και επενδύσεις θα κάνει στη χώρα ο Κιμ ή η μούμια του Λένιν. Όταν η αριστερίλα πείσμωνε και αποχωρούσε όταν δεν γινόταν το δικό της, οι παραμένοντες διεκπεραιώναμε τα θέματα σε τρεις ωρίτσες το πολύ. Όταν ήταν κι αυτοί, τελειώναμε μετά τα μεσάνυχτα, γιατί έπρεπε σε κάθε θέμα, ακόμα και για αντικατάσταση των λαμπτήρων, να πουν όλοι το γνωστό ποίημα κατά των μονοπωλίων, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο κ.λπ. για να κολλήσουν κομματικά ένσημα.
Κι όταν βγαίνουν από την αίθουσα του Συμβουλίου, φροντίζουν να μπλοκάρουν τη λειτουργία της κοινωνίας με κάθε τρόπο, γιατί έτσι γουστάρουν. Ο επαναστάτης με την καφίγια κάλεσε σε εγρήγορση τους ομοϊδεάτες του, δημοσιεύοντας το πρόγραμμα των προσεχών αγωνιστικών κινητοποιήσεων: πορείες κάθε μέρα (στις 15/5 θα γίνουν δύο πορείες) για ό,τι (δεν) μπορείς να φανταστείς. Από το αίτημα να απελευθερώσει το Ισραήλ δύο φλοτίλες που συνέλαβε, μέχρι το “δικαίωμα” στην κατάληψη και κατοχή ξένης περιουσίας, των προσφυγικών στην Αλεξάνδρας. Κάτσε εσύ μποτιλιαρισμένος με τις ώρες, χάσε ραντεβού, χάσε αεροπλάνα και βαπόρια και φάε καμμιά μολότωφ στο δόξα πατρί, γιατί ο άλλος ορκίστηκε να απελευθερώσει τη Γάζα! (Κάτι έλεγε ο Κυριάκος, προεκλογικώς, το 2019, γι’ αυτό το τριτοκοσμικό αίσχος, το θυμάται κανείς;)
Στον Βόλο, την Παρασκευή, οι τοπικοί αντάρτες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες “συλλογικότητες” έκαναν πορεία ζητώντας την άρση των ποινικών διώξεων κατά έξι τραμπούκων που συνελήφθησαν όταν προσπάθησαν να εμποδίσουν ημερίδα με τίτλο: “Έξυπνη Γεωργία και Καινοτομία: Η Νέα Εποχή στον Αγροτικό Τομέα”, που οργάνωσε ο φοιτητικός σύλλογος του Τμήματος Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στο Δημαρχείο, με τη συμμετοχή του Πρύτανη. Έχει ενδιαφέρον το αίτιο του τραμπουκισμού διότι αποδεικνύει πως όταν η παράνοια εγκατασταθεί στην πολιτική, δεν ξέρει από όρια. Οι “συλλογικότητες” μπούκαραν στην αίθουσα, την βανδάλισαν γράφοντας με σπρέι στους τοίχους, ξεδίπλωσαν πανό υπέρ των Παλαιστινίων, και μετά απέκλεισαν την είσοδο του Δημαρχείου φωνάζοντας αυτά τα αργά συλλαβιστά συνθήματα, συμβατά με τον ρυθμό λειτουργίας του “εγκεφάλου” τους (που πρέπει να βάλεις το βίντεο στο Χ2 για να καταλάβεις τι λένε) και εμπόδιζαν, ασκώντας βία, όσους προσπαθούσαν να μπουν σ΄ αυτό. Ήταν τέτοια η ένταση που προκλήθηκε, ώστε για τη διαχείρισή της χρειάστηκε να έρθουν για ενίσχυση στον Βόλο, αστυνομικές δυνάμεις από την Καρδίτσα και τα Τρίκαλα!
Τι ενόχλησε, λέτε, σε μια εκδήλωση για την αγροτιά, τους ομοϊδεάτες του επαναστάτη με την καφίγια; Το ότι στην ημερίδα είχε προσκληθεί εκπρόσωπος της εταιρείας CNH. Η CNH είναι Ολλανδική πολυεθνική, παγκόσμιος ηγέτης στην κατασκευή αγροτικών μηχανημάτων και εξοπλισμού, που πρωτοστατεί στις καινοτόμες γεωργικές τεχνολογίες. Δηλαδή, ο διάβολος, αυτοπροσώπως! Έκανε και δεύτερο αμάρτημα η CNH: εξαγόρασε το 2023, για 110 εκατ. δολάρια, τη βολιώτικη start-up Augmenta, πρωτοπόρα στις τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης και αυτοματισμού στη γεωργία ακριβείας. (Η Augmenta κατασκεύασε μία συσκευή που τοποθετείται στην οροφή του τρακτέρ και αναγνωρίζει αυτόματα την κατάσταση κάθε φυτού, βελτιστοποιώντας τη χρήση λιπάσματος και φυτοφαρμάκων.) Αλλά το τρίτο αμάρτημα της CNH είναι θανάσιμο: εξάγει τα προϊόντα της σε όλον τον κόσμο, και δεν εξαιρεί το Ισραήλ! Βοηθάει δηλαδή να παράγουν μαρούλια οι “δολοφόνοι του Παλαιστινιακού λαού”! Έξω οι φονιάδες των λαώνε, των βελιουρώνε και των μουχριτσώνε!
Ως πού θα πάει αυτό; Για πόσο ακόμα οποιοσδήποτε που θέλει να διοργανώσει οτιδήποτε θα πρέπει να παίρνει άδεια από την παρέα του αυτοδικαίως εκπεσόντος από το αξίωμά του (περιμένουμε τη διαπιστωτική πράξη, ε;), επαναστάτη με την καφίγια ή του καριερίστα κομματικού υπαλλήλου του Περισσού; Για πόσο ακόμα οι φορολογούμενοι πολίτες, που φτύνουν αίμα για να επιβιώσουν σ’ ένα εξαιρετικά δύσκολο οικονομικό περιβάλλον, θα αισθάνονται μόνιμα στο σβέρκο τους το απειλητικό χνώτο των, άεργων κατά κανόνα, αυτόκλητων “υπερασπιστών του εργαζόμενου”; (Θα ήταν ενδιαφέρον να μαθαίναμε, από επίσημα χείλη, πώς βιοπορίζονται όλοι αυτοί…) Για πόσο καιρό θα συνεχίζουν να “σπουδάζουν”, με χρήματα του φορολογούμενου άνθρωποι ψυχιατρικού ενδιαφέροντος που θα έπρεπε να είναι αντικείμενο φροντίδας των προνοιακών δομών;
Είναι προφανές ότι αυτοί οι δύο κόσμοι είναι ασύμβατοι. Ανάπτυξη με αριστερίλα δεν γίνεται. Με καθυστέρηση πολλών ετών, το πολιτικοδημοσιογραφικό σύστημα (έρχονται και εκλογές, οπότε κάπως πρέπει η ΝΔ να μαζέψει τις διαρροές) αρχίζει να αντιλαμβάνεται το αυτονόητο, που υποστηρίζει ο νόμος από το 2010: δεν ορκίστηκες, δεν αναλαμβάνεις καθήκοντα. Να δούμε πότε θα αντιληφθεί και το άλλο αυτονόητο που υποστηρίζει ο γράφων από το 2012: η Δημοκρατία έχει κανόνες. Θα παίξεις μ’ αυτούς. Νόμος δεν είναι το δίκιο του τραμπούκου, που ονειρεύεται έναν άλλο σοσιαλιστικό κόσμο και δεν έχει τη στοιχειώδη νοημοσύνη να καταλάβει γιατί, όπου εφαρμόστηκαν οι ιδέες του, κατέρρευσαν τα πάντα, εκτός από το έγκλημα. Νόμος είναι αυτός που ψηφίζεται από τη Βουλή. Ναι, από αυτή την κουτσή, στραβή και ανεπαρκή Βουλή, που όμως είναι απείρως καλύτερη από το νεύμα του Στάλιν στον Μπέρια, για το ποιοι θα παν για εκτέλεση. Πολίτευμά μας είναι η κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Ναι, αυτή η κουτσή, στραβή και ανεπαρκής, που όμως σου δίνει τη δυνατότητα κάθε 4 χρόνια να καταργήσεις μια κυβέρνηση που θεωρείς ακατάλληλη και να το εκφράζεις δημοσίως αυτό, χωρίς να φοβάσαι ότι θα σου χτυπήσει την πόρτα ο καγκεμπίτης για να προστεθείς, σε λίγο, στον κατάλογο των “αγνοουμένων”.
Δεν τα αποδέχεσαι αυτά; Δεν συμμετέχεις στη Δημοκρατία. Ήγουν: ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλα επαναστατικά τραμπούκικα γκρουπούσκουλα αποβάλλονται από την πολιτική ζωή, όπως έχουν κάνει όλα σχεδόν τα κράτη της Ευρώπης, και κυρίως όσα έζησαν στο πετσί τους την κομμουνιστική κτηνωδία. Καιρός να διορθώσουμε το τεράστιο λάθος του μεταπολιτευτικού “Εθνάρχη” και να κοιτάξουμε μπροστά, στον κόσμο της παραγωγής και της καινοτομίας. Αλλιώς, ας θεσπίσουμε και μία τρίτη παραλλαγή του όρκου: “Ορκίζομαι στη μούμια του Λένιν να περιφρουρώ την επανάσταση, να περιφρονώ το Σύνταγμα και τους Νόμους και να κάνω ό,τι γουστάρω.” Μέχρι να έχουμε την τύχη της ΕΣΣΔ. Έτσι όπως πάμε, δεν απέχουμε πολύ.
* Ο Θάνος Τζήμερος είναι επιχειρηματίας, πρώην πρόεδρος της “Δημιουργίας Ξανά”