Του Γιώργου Κράλογλου
Όσοι παρακολουθούμε την οικονομική ιστορία του ψευτοσοσιαλισμού μας ξέραμε ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου να “πέσει” το κράτος γαργαντούας και στα Airbnb.
Γιατί περί αυτού πρόκειται. Η τακτική της πολιτικής, όλων των πολιτικών και όλων των κυβερνήσεων του Ελλαδιστάν, στα χρόνια του υποτιθέμενου σοσιαλισμού που ζούμε ακόμη, είναι μία και δεδομένη.
Μαζεύουν λεφτά για να συντηρούν και το άχρηστο κράτος σκοπός του οποίου δεν είναι η κάλυψη των αναγκών του φορολογούμενου ιθαγενή (απόδειξη η ανικανότητα στις μεταφορές -Τέμπη- στην εισαγόμενη αλητεία -χούλιγκανς- και καταστροφών με αποτελεσματικό τρόπο -το Μάτι, η Μάνδρα και τώρα ο Θεσσαλικός κάμπος μιλάνε).
Σκοπός είναι η δημιουργία όσο περισσότερων Οργανισμών και κρατικών υπηρεσιών γίνεται (στρατοπέδων για τον κομματικό στρατό κατοχής) ώστε οι κυβερνήσεις να ξεκινούν με διορισμούς και να φεύγουν επίσης με διορισμούς.
Πώς τα μαζεύουν. Ας πάρουμε τους φόρους του πιο ηχηρού λαϊκισμού που έχουν να κάνουν με τα ακίνητα λόγω της ιδιομορφίας στην οικονομική αντίληψη του ‘Ελληνα για τη σημασία του ακινήτου και ενός μικρού σπιτιού ή διαμερίσματος για ένα νοικάκι…
Το κράτος γαργαντούας εξασφαλίζει πολύ σίγουρους φόρους για είσπραξη και έτσι οι κυβερνήσεις ξέρουν και τα όρια των διορισμών στην θητεία τους. Ο ΕΝΦΙΑ το αποδεικνύει σήμερα με τα σιγουρότατα 2,5-3 δισ. Και ας πηγαινοέρχονται οι δήθεν μειώσεις “μαγικές-εικόνες” αφού δεν πρόκειται να καταργηθεί ποτέ και από κανέναν.
Ας θυμηθούμε την προϊστορία του. Όλα ξεκίνησαν πριν 26 χρόνια, το 1997, με την τότε κυβέρνηση να σκαρφίζεται τον Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (ΦΜΑΠ) που τράβαγε ό,τι μπορούσε από λαϊκισμό στην εφαρμογή του.
Εξαγγέλθηκε λοιπόν ότι θα έχουμε να κάνουμε με τη μεγάλη ακίνητη περιουσία. Θα πλήρωναν οι ολιγάρχες και οι πλούσιοι, ενώ ο λαός θα είχε την προστασία του τότε σοσιαλισμού. Κούνια που μας κούναγε…
Σε 11 χρόνια, το 2008, η τότε κυβέρνηση είδε ότι δεν τραβάει το ΦΜΑΠ και άρχισε τα μπερδέματα. Πάντα με λαϊκισμό και τον γνωστό, από το 1980, ψευτοσοσιαλισμό εξαγγέλλει το Ενιαίο Τέλος Ακινήτων (ΕΤΑΚ). Ανοίγει έτσι τον δρόμο για σίγουρα κρατικά έσοδα. Οχι βεβαίως για να τιμωρήσει… τους πλούσιους με τα ακίνητα.
Το 2009 τον μετατρέπει σε Φόρο Ακίνητης Περιουσίας (ΦΑΠ), που αρχικά είχε όριο τα 400.000 ευρώ αντικειμενική αξία και άνω…
Έχουμε όμως μπει μια 3ετία για τα καλά στη δημοσιονομική κρίση και στα μνημόνια και κάτι πρέπει να γίνει για τους σίγουρους φόρους συντήρησης και του άχρηστου κράτος που όμως μας βολεύει για διορισμούς…
Το φθινόπωρο του 2011, εν μέσω κρίσης στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, θεσμοθετήθηκε το Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Επιφανειών (ΕΕΤΗΔΕ). Μέγα οθωμανικού τύπου χαράτσι αφού επιβλήθηκε μέσα από τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος της ΔΕΗ.
Σε δύο χρόνια, το 2013, “βαφτίστηκε” Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ακινήτων (ΕΕΤΑ) για να δώσει τη θέση του μετά από ένα χρόνο στον ΕΝΦΙΑ. Τον οποίο δήθεν τον καταργούμε, από το 2015…
Με δεδομένη λοιπόν όλη αυτή την προϊστορία στο πολιτικό κυνήγι φόρων από την ακίνητη περιουσία, ποιος έχει την ψευδαίσθηση ότι θα γλίτωνε από την “κρατική καραμπίνα” το Airbnb.
Απλά το κράτος το άφησε να “ωριμάσει”, να βγάλει λεφτά ώστε, να έχει να μαδήσει τον ιδιοκτήτη που νόμισε ότι μπορεί να φτιάξει τη ζωή του αν δεν είναι σερβιτόρος ή βοηθός σε σουβλατζίδικο στο Ελλαδιστάν του τουρισμού και μόνο του τουρισμού.
Τι να σχολιάσεις λοιπόν και τι να αντιπροτείνεις σε μια πολιτική που δεν πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία αλλά στον ελεγχόμενο κομματικό κρατισμό. Δίνω τον λόγο στον σχολιαστή Vangelis84 στο σχετικό με το θέμα ρεπορτάζ του Capital gr επειδή (κατά τη γνώμη μου) έπιασε με τη μία το όλο θέμα και έτσι κλείνω το σημερινό μου σημείωμα. ” … Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Από τα 170.000 ακίνητα, τα 94.000 είναι περιπτώσεις ιδιοκτητών με μόλις ένα ακίνητο, ενώ σε εταιρείες ανήκουν τα 27.000. Κοινώς, άνθρωποι με πολύ μικρή περιουσία επιζητούν μια αξιοπρεπή απόδοση απ’ το ακίνητό τους…”