Την ώρα που ο μέσος Έλληνας κοιτάζει με απόγνωση τον δείκτη της βενζίνης και μετράει το τελευταίο ευρώ για να βγάλει τον μήνα μετά τις 15, η εικόνα που εκπέμπει η εξουσία μοιάζει να έρχεται από άλλη, παράλληλη πραγματικότητα. Η πρόσφατη εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη μονάδα ΣΥΘΗΑ στην Πτολεμαΐδα δεν θύμιζε απλή επίσκεψη ηγέτη ευρωπαϊκής χώρας, αλλά υπερπαραγωγή.
Κοντά στα 40 υπερπολυτελή οχήματα, αστραφτερά Audi, BMW και Mercedes τελευταίας τεχνολογίας, σχημάτισαν μια ατελείωτη ουρά χλιδής, παρελαύνοντας μπροστά στα μάτια πολιτών που παλεύουν να συντηρήσουν τον γηραιότερο στόλο αυτοκινήτων σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Λέγεται χαριτολογώντας πως αν έβλεπε αυτή την επίδειξη δύναμης ο Ντόναλντ Τραμπ, μάλλον θα «σκιαζόταν»! Ή, το λιγότερο, θα ζητούσε από τους συμβούλους του να του εξηγήσουν πώς γίνεται να κινείται κανείς με περισσότερο στόμφο και συνοδεία από τον ίδιο τον Πλανητάρχη.
Εδώ το ζήτημα δεν είναι μόνο επικοινωνιακό, είναι βαθιά ουσιαστικό και αφορά την ενσυναίσθηση. Πώς μπορείς να ζητάς διαρκώς «θυσίες» και υπομονή από έναν λαό πιεσμένο, όταν εσύ επιλέγεις να μετακινείσαι σαν μονάρχης; Αν ρευστοποιούσαμε έστω ένα μέρος από αυτόν τον κινητό στόλο εκατομμυρίων, θα μπορούσε άνετα να βρεθεί ένα γερό κονδύλι για την επιστροφή του 13ου και του 14ου μισθού που τόσο έχει ανάγκη η κοινωνία.
Το μόνο σίγουρο είναι πως τα σαββατόβραδα, στα οποία πολλοί καταλήγουν κλεισμένοι στα σπίτια τους επειδή η έξοδος έχει καταντήσει είδος πολυτελείας, υπάρχει άφθονος χρόνος για σκέψη. Χρόνος για να μπει στη ζυγαριά η άδεια τσέπη του πολίτη από τη μία, και οι αυτοκρατορικές φιέστες των 40 οχημάτων από την άλλη. Η απάντηση σε αυτή την εξοργιστική αντίθεση δεν δίνεται στα social media, αλλά παραδοσιακά και ηχηρά, εκεί που πονάει περισσότερο, στην κάλπη.