Ο μέγας Έλλην Διανοητής, Θεοδόσης Πελεγρίνης, καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας από το 1977, Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής από το 2001 έως το 2007, Πρόεδρος του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας από το 2007 έως το 2011, Διευθυντής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών στη Φιλοσοφία από το 2005, και Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών από τον Σεπτέμβριο του 2010 έως τον Αύγουστο του 2014, αφού μελέτησε σε βάθος το έργο των σημαντικότερων φιλοσόφων της ιστορίας και συνέγραψε μάλιστα και σειρά 14 θεατρικών έργων που το καθένα παρουσιάζει το φιλοσοφικό σύστημα 14 κορυφών της Ανθρώπινης Διανόησης (Θαλής, Ηράκλειτος, Πυθαγόρας, Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Μάρκος Αυρήλιος, Καρτέσιος, Χιουμ, Καντ, Νίτσε, Σοπενχάουερ, Κίρκεγκωρ, Βιτγκενστάιν) κατέληξε σε πολιτικά συμπεράσματα για το μέλλον της χώρας τα οποία πρέπει να ακούσουμε με την δέουσα προσοχή, ανάλογη του πνευματικού αναστήματος του ανδρός.
Το 2015, λοιπόν, έκρινε ότι η χώρα χρειαζόταν έναν φιλόσοφο ηγέτη όπως έλεγε ο Πλάτων, που να είναι ταυτόχρονα ο εξαίρετος, ανώτερος τύπος ανθρώπου, ο Υπεράνθρωπος (Übermensch) που οραματιζόταν ο Νίτσε, μια προσωπικότητα που δεν ηγείται επειδή το θέλει ή επειδή εκλέγεται, αλλά επειδή είναι αυτό που είναι, επειδή η φύση του τον ωθεί να δημιουργεί και να μπαίνει επικεφαλής. Αυτή τη χαρισματική, πολυσχιδή προσωπικότητα την ανακάλυψε στον Τσίπρα. Έγινε, το 2015, υφυπουργός της κυβέρνησής Του (με κεφαλαίο Τ), και το 2019 υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, θέλοντας να μεταλαμπαδεύσει εις τας Ευρώπας τον βαθύ στοχασμό του Ηγέτη όπως συμπυκνώνεται στα φιλοσοφικά Του δοκίμια “Go back madame Merkel”, “Θα βαράω τα νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές”, “Θα μας παρακαλάν να μας δανείσουν” και “Θα καταργήσω τη λιτότητα με έναν νόμο και ένα άρθρο”.
Δεν γνωρίζω για ποιον λόγο άλλαξε άποψη. Ίσως του συνέβη αυτό που περιγράφει ο Κίρκεγκωρ στα έργα του Either/Or, και Stages on Life’s Way, παρουσιάζοντας τις τρεις Σφαίρες της Ζωής: Αισθητική, Ηθική και Θρησκευτική.
Ίσως η προσήλωση στον Τσίπρα να έγινε στο πλαίσιο της Αισθητικής Σφαίρας, και τώρα ο μέγας Έλλην Διανοητής να πέρασε στις άλλες δύο, που καθορίζονται από το καθήκον, την ευθύνη, την επιλογή και την κοινωνική συνέπεια και προκαλούν «άλμα πίστης» δηλαδή προσωπική σχέση με το Επέκεινα, αυτό που οι αμύητοι περιγράφουν χυδαϊστί ως “ακούει φωνές” ή “πάει αυτός, σάλταρε”.
Ίσως πάλι στην περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να βίωσε το περιεχόμενο του άλλου βιβλίου του Κίρκεγκωρ, Fear and Trembling (Φόβος και Τρόμος), προετοιμάζοντας το έδαφος για το «άλμα πίστης» και την αποδοχή του Σωτήρα.
Μια τέτοια υπερβατική εμπειρία είναι προφανές ότι οδήγησε τον πρώην Κοσμήτορα, Πρύτανη, Υφυπουργό κ.λπ. στη μεταφυσική θέαση του Σωτήρος, του ευρωποιμενόπαιδος Νικολιού στον πρωθυπουργικό θώκο της χώρας και στην ανάληψη από τον ίδιον του ρόλου του ιεραποστόλου που αναλώνεται κηρύσσοντας το επιβεβλημένον της υπερψήφισής του, σύμφωνα με την ιδέα του Χέγκελ ότι οι ανθρώπινες επιλογές και οι πολιτικές εξελίξεις κατευθύνονται από την ιστορική αναγκαιότητα (historische Notwendigkeit).
Μια τέτοια αναγκαιότητα θα δώσει στο Νικολιό το τιμόνι της χώρας, όπως το είχε δώσει το 2015 στον καταληψία του Λυκείου Αμπελοκήπων.
Τάδε έφα Πελεγρίνης. Τι να καταλάβουμε εμείς οι αφιλοσόφητοι;