Η παροιμία λέει ότι « ο λύκος στο πυκνό δάσος χαίρεται » και, στην προκειμένη περίπτωση, ο… γκρίζος λύκος σίγουρα χαίρεται, καθώς σήμερα, Δευτέρα 16 Ιουνίου, η Τουρκία υπέβαλε επίσημα, μέσω του οργανισμού ΔΟΕ-UNESCO, το δικό της θαλάσσιο χωροταξικό σχέδιο (Marine Spatial Plan) – έναν χάρτη που, ουσιαστικά, κόβει το Αιγαίο Πέλαγος στη μέση !
Η καταγραφή αυτή, η οποία συνοδεύτηκε από την ανάρτηση του χάρτη στην παγκόσμια πλατφόρμα MSPGlobal (κοινή πρωτοβουλία της Διακυβερνητικής Ωκεανογραφικής Επιτροπής της UNESCO [UNESCO-IOC] και της Γενικής Διεύθυνσης Θαλάσσιων Υποθέσεων και Αλιείας [DG MARE] της Ευρωπαϊκής Επιτροπής), πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο που η κρίση στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται επικίνδυνα και η προσοχή της διεθνούς κοινότητας επικεντρώνεται στον νέο γύρο στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, ο οποίος επηρεάζει άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο.
Με την κίνηση αυτή, η Άγκυρα ουσιαστικά επιχειρεί να «ανταποκριθεί» στην ολοκλήρωση του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού από την ελληνική πλευρά , χρησιμοποιώντας τους δικούς της χάρτες, τους οποίους έχει ήδη αποστείλει στην αρμόδια υπηρεσία της UNESCO. «Αυτό το ορόσημο σηματοδοτεί την επίσημη αναγνώριση του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού της Τουρκίας», αναφέρει η ανακοίνωση της Άγκυρας.
Ο αμφισβητούμενος χάρτης εφαρμόζει τη λεγόμενη «μέση γραμμή» μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών της Τουρκίας και της Ελλάδας, αγνοώντας την ύπαρξη των ελληνικών νησιών και οποιοδήποτε δικαίωμα έχουν σε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) ή υφαλοκρηπίδα. Έτσι, νησιά όπως η Χίος, η Σάμος, η Λέσβος, η Κρήτη και το Καστελόριζο παρουσιάζονται ως «ουδέτερες γεωγραφικές ανωμαλίες» που δεν παρέχουν κυριαρχικά δικαιώματα.
Κόκκινη γραμμή
Συγκεκριμένα, έρχεται να αντικατοπτρίσει τις γνωστές απόψεις της Τουρκίας που επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία, επιμένοντας στην αναθεωρητική της στάση για τη «μέση γραμμή» όσον αφορά τους τομείς ενεργειακής έρευνας. Στον χάρτη ξεχωρίζει μια κόκκινη γραμμή, η οποία εκτείνεται από την ελληνοτουρκική συνοριακή γραμμή στις εκβολές του ποταμού Έβρου προς τα βόρεια και στη συνέχεια νότια των Δωδεκανήσων. Μέσω αυτής, η Τουρκία δείχνει ότι δεν αναγνωρίζει δικαιώματα πέραν των έξι ναυτικών μιλίων χωρικών υδάτων στα ελληνικά νησιά.
Στην Ανατολική Μεσόγειο, οι διαγώνιες γραμμές σηματοδοτούν τις περιοχές για τις οποίες έχουν εκδοθεί άδειες εξερεύνησης στην Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου (TPAO), ενώ οι ροζ περιοχές αντιστοιχούν στις μόνιμες περιοχές ασκήσεων που έχει ορίσει η Τουρκία. Τέλος, μια μαύρη γραμμή που διέρχεται βόρεια της Κρήτης και στη συνέχεια κατευθύνεται προς τα Στενά, διασχίζοντας διεθνή ύδατα στο Αιγαίο, απεικονίζεται ως «υποθαλάσσιο καλώδιο».
Ο χάρτης καταρτίστηκε υπό τον συντονισμό του Κέντρου Θαλάσσιου Δικαίου του Πανεπιστημίου της Άγκυρας (DEHUKAM) σε συνεργασία με τουρκικές κρατικές υπηρεσίες και παρουσιάζεται ως επιστημονικό εργαλείο για τη βιώσιμη διαχείριση των θαλάσσιων πόρων. Στην πράξη, ωστόσο, ευθυγραμμίζεται πλήρως με τη ρητορική και τη στρατηγική της «Γαλάζιας Πατρίδας», προσφέροντας ένα ακόμη «ατού» στις διαχρονικές διεκδικήσεις της Τουρκίας.
«Ο «Χάρτης Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού της Τουρκίας» καταρτίστηκε υπό τον συντονισμό του DEHUKAM και με τη συμβολή όλων των αρμόδιων φορέων και οργανισμών, καταχωρήθηκε από τη Δημοκρατία της Τουρκίας μετά την ολοκλήρωση της διαβούλευσης με τους πολίτες στις 16 Απριλίου 2025. Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας καταχώρισης, ο τουρκικός χάρτης DMP δημοσιεύτηκε στην πλατφόρμα MSPGlobal και άνοιξε για διεθνή πρόσβαση. Αυτή η σημαντική εξέλιξη επέτρεψε στον χωροταξικό σχεδιασμό της Τουρκίας για τη βιώσιμη χρήση των θαλάσσιων και παράκτιων περιοχών να αναγνωριστεί διεθνώς και να αποκτήσει επίσημο καθεστώς. Καλή τύχη στη χώρα μας», ανέφερε το DEHUKAM σε ανακοίνωσή του.
Πρέπει να σημειωθεί ότι η καταχώριση αυτού του τουρκικού χάρτη στη ΔΟΕ-UNESCO δεν έχει δεσμευτική νομική ισχύ, καθώς δεν αποτελεί συνθήκη ή διακρατική συμφωνία. Ωστόσο, η ένταξή του στην MSPGlobal, την επίσημη πλατφόρμα του ΟΗΕ για τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, αποτελεί έναν ακόμη μηχανισμό προπαγάνδας εκ μέρους της Τουρκίας, αυτή τη φορά μέσω οικολογικών «ευαισθησιών».